ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١١٦

( ايضا فى هذا المعنى )

للرّحم و اللّه انّى لأظنّها ودّت انّى قتلتها معه دعوه فانّى اراه لما به .

ز آل مُصطفى و نسل حيدر * بَس است اينها كه كُشتى ايستمگر

دگر ما را نميباشد كفيلى * به غير از مَحَرم زار عليلى

همه اينها كه از ما سَر بُريدى * هنوزت بس نشد سيرى نديدى

همين رنجوريش او را بود بس * همين مقهوريش او را بود بس

اگر او را مرض بيجان نسازد * غل و زنجيرش او را جان گدازد

اگر از كشتن او ناگزيرى * مرا هَم كن خلاص از اين اسيرى

بكش ظالم من و او را بيكبار * كه بيمحرم نمايند زينب زار

اى شام بر تو تيره جهان باد و شام باد * گردى چنان خراب كه بس از تو نام باد

اى شام مركز همَه جور و جفا توئى * بنگاه ظلم بر حرم مصطفى توئى

هر جور از تو خاست بر اولاد مصطفى * هر فتنه از تو شد بعلى و بمجتبى

منشور شوم قتل حُسين از تو شد برُون * ايكاش ميشدى تو ز بنيان سَرنگون

اينها عجيب از همه بيش اين عَجَب بود * كاندر تو بر اسيرى زينب طرب بود

بهَر ورود آل نبى همچو نوعروس * زينت شدى چنان كه نشد بر تتار و روس

زين العباد در غل و زنجير و دستگير * دُرهاى عصمت و حَرَم مصطفى اسير

از صُبح تا بشام بِهَر جانب از عناد * تا خلق بر اسيرى ايشان شوند شاد

شام ايجواد شوم بود شهر شام شوم * يا رَب شود كه شام شود آشيان بُوم

اى شام شوم از چه ترا اين شئامت است * اندر بلاد از چه ترا اين لئامت است

اى شام آنچه بود ترا شومى و بَدى * چونشد تمام را توبه آل نَبى زدى