ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١١٤

( مكالمهء حضرت زينب با ابن زياد )

على را دل ز غم بيتاب كرديد * در آخر كشتهء محراب كرديد

حَسَن را از شما دل غرق خونشد * بزهر كين ز حلقومش برون شد

حُسين را با همه پيمان و دعوت * بكشتيدش بهر خوارى و ذلّت

لبش خشك و سرش بر نيزه‌ها شد * تنش از سمّ مركب توتيا شد

رضايم از شما حق ناشناسان * كه بگذاريد ما را با خود اينسان

نه يارى خواهم و نى كينه‌دارى * نه مهمانى و نه اشترسوارى

رضينا منكم راسا براس * نه خيرى از شما جويم نه بَأسى

و عن مسلم الجصّاص قال و اذا انا بعلىّ بن الحسين عليه السّلام على ؟ ؟ ؟

به غير و طآء و اوداجه تشنحب دما و هو مع ذلك يبكى و يقول :

يا مّة السّوء لا سقيا لربعكم * يا امّة لم تراعى جدّنا فينا

لو انّنا و رسول اللّه يجمعنا * يوم القيمة ما كنتم تقولونا

تسيّرونا على الأقتاب عارية * كاننّا لم نشيّد فيكم دينا

اى امّت بد دل بشما شاد نباشد * وين كوى شما تا أبد آباد نباشد

ايخانه خرابان كه نكرديد رعايت * دربارهء ما آل نبىّ حقّ رسالت

فردا كه نبى جمع كند ما و شما را * او را چه جوابيست كه گوئيد و چه ما را

فرداست كه گويد بشما بهر چه تقصير * كرديد همه آل مرا طعمهء شمشير

اى امت بد سير دهيد از چه بدينسان * ما را چو اسيران به روى اشتر عريان

با ما بنمائيد بدينگونه ز رفتار * گويا كه نه ما دين شما ساخته پادار

اينست جزائى كه بما در عوض دين * داديد كه باشيم اسير سپه كين