ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١١١

( ايضا فى هذا المعنى )

هلال من چرا عمر تو كم بود * بأين عمر كمت سهم تو غم بود

تو كه حدّ كمال خود نديدى * خسوفت ناگهانى در رسيدى

چه زود ايماه من غيبت نمودى * غروبت زود شد وقتش نبودى

كجا روزى بد اين و هم و گمانم * كه من بعد از تو در دوران بمانم

مرا كى اينچنين بودى تُوَهُمّ * سرت بر نيزه پيش چشم مردم

كجا بودم گمان در روزگارى * كنم بعد از تو من اشترسوارى

قضا بر ما و تو تقدير اين كرد * تو كشته من اسير من اهل كين كرد

همين افسردهء زار حزينه * بود دخت عزيز تو سكينه

بر او كن يكنظر با بىپناهى * بدست آور دلش با يك نگاهى

دمى با فاطمه بنماى صحبت * كه قلبش ميشكافد از مصيبت

جواد اين قصّه را بگذار و بگذر * دل ما را مزن زين غصّه آذر

برادر جان بقربان سَرِ تو * چرا افتاده دور از پيكر تو

سَرَت در شهرها بر نى بجولان * تنت در كربلا بر خاك عريان

تو سلطان جهانى در زمانت * چرا بر نوك نى باشد مكانت

دَمى بنگر بصغراى حزينه * نظر افكن بر احوال سكينه

دمى از لطف با او همسخن شو * و يا از مرحمت همراز من شو

بنالم بر سَرِ دُور از تن تو * و يا بر نيزه قرآن خواندن تو

آه از دل زينب واى از دل زينب * بر ناقه عُريان شد محمل زينب

پروردهء زهرا كى ديده اسيرى * نوباؤه طه كى ديدهء حقيرى