ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٠٦
( ايضا سينه‌زنى )
( ايضا سينه‌زنى )
( ايضا سينه‌زنى )
كشتهء دُور از وطنم واى واى * غرقه به خون بىكفَنَم واى واى
تيغ كه رگهاى گلويت بُريد * پهلويت از نيزه چه ظالم دريد
نعش شريف تو كه در خون كشيد * اى شه گلگون بدنم واى واى
مرگ جوانان توأم پير كرد * داغ تو از زندگيم سير كرد
تا كه قضا باز چه تقدير كرد * اين من و راضى شدنم‌واى واى
اكبر و عبّاس بُدى سَرورم * قاسم و عبد اللّه بُدى بياورم
شمر و سنان هست كنون بر سَرَم * من به يتيمان چكنم واى واى
جان برادر چه شد انصار تو * قاسم تو اكبر دلدار تو
واى بعبّاس عَلَمدار تو * بيكس و بيچاره منم واى واى
بين كه شدم بعد تو خوار و حقير * رو بسوى شام روانم اسير
همسفر من شده شمر شَرير * سَرور يكمشت زنم واى واى
( ايضا سينه‌زنى )
( ايضا سينه‌زنى )
اى برادر من فداى آن لب عطشان تو * خواهرت قربان تو
من فداى آن دِلِ پُر غصّه و سوزان تو * خواهرت قربان تو
از چه كشتندى ترا ايشاه بىجُرم و سَبَب * در كنارت سَر بُريدندى همَه ياران تو
ايشهيد تشنه‌لب * خواهرت قربان تو
از چه افكندند عُريان نعش پاكت بىكَفَن * بر سَرَ افغان كنم يا بر تن عريان تو
گو چه شد آن پيرهن * خواهرت قربان تو
خيز از جا اى برادر حال زار ما ببين * نيست ما را محرمى جُز عابد نالان تو
روزگار ما ببين * خواهرت قربان تو
خيمگاه ما زدند آتش سپاه بيحيا * آه از اين جور و جفا