ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٠٥

( ايضا زبانحال بطريقهء نوحه‌گرى و سينه‌زنى )

سَرِ تو بر سَرِ نى رفت و تنت مانده به خاك * كاش پيش از تو برفتى ز جهان خواهر تو

ميبرندم به اسيرى بسوى كوفه و شام * با حريم تو و اطفال تو و دختر تو

آل عصمت به اسيرى برود با دف و نى * عجب از حِلم حق از دشمن بد اختر تو

برادر جان بقربان سَرِ تو * چرا افتاده دور از پيكر تو

سرت در شهرها بر نى بجولان * تنت در كربلا بر خاك عريان

تو سلطان جهانى در زمانت * چرا بر نوك نى باشد مكانت

دمى بنگر بصغراى حَزينه * نظر افكن بر احوال سكينه

دَمى از لطف با او همسخن شو * و يا از مرحمت همراز من شو

بنالم بر سَرِ دُور از تن تو * و يا بر نيزه قرآن خواندن تو

اى سَرور زينب ، تاج سَرِ زينب * افتاده بهامون ، اندر بر زينب

اى شاه شهيدان ، اى كشتهء عطشان * زأست بسَرِ نى ، جسمت‌ببيابان

از كينه تنت شد ، پامال ستوران * داغ تو هَمه غم ، برد از سَرِ زينب

خواهَر بفدايت ، كو پيرهن تو * افتاده بصحرا ، عريان بدن تو

شد خاك بيابان ، جاى كفن تو * اين غصّه شَرَر زد ، بر پيكر زينب

ايجان برادر ، قربان تو خواهر * داده بره حق ، هم پيكر و هم سَر

هم قاسم و عبّاس ، هم اكبر و اصغر * شد بى تو جهان تار ، در منظَر زينب

نالم بسَر تو ، يا بر تن صد چاك * سَر بر سر نيها ، تن بر زِبَر خاك

بعد از تو چه آيد ، زين مردم بىباك * بر اهل و عيالت

اى سَرور زينب ، رفتى تو و ما را * شد اوّل محنت ، ما را بأسيرى

بُردند بذلّت * با اشتر عريان ، ماراست چه نسبت

كو قاسم و عبّاس ، كو اكبَر زينب