ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٩٢

( عيادت كردن سيّد الشّهدآء از زين العابدين عصر عاشوراء )

احمى عيالات ابى * امضى على دين النّبىّ

من حسين استم و فرزند على * ارث دارم من از او شير ولى

درگه رزم چه او كرّارم * نه مرا وحشت و نى فَرّارم

قسمى خورده‌ام و سازم راست * پشت نارم بعد و تا برجاست

من حمايت كنم اى قوم دَغا * از عيال پدرم شير خدا

تا دم جان نكنم ترك قتال * ميشوم حامى اين مشت عيال

زينبم بىكس و بىيار بود * در كف فرقهء اشرار بود

كس حمايت نكند بهر رسُول * دختران من از اين قوم جهول

عصر عاشورا شَه و الا مقام * داشت در امر شهادت اهتمام

آنچه بردى فرض بود از جُزء و كُلّ * در عمل آورد و قدَتَّم السُّبُل ،

يك عَمَل باقى بماندش زان ميان * وان عيادت از عليل ناتوان

پس عنان برتافت آن سلطان دين * تا كند ديد از زين العابدين

در حَرَم مدهوش بيمارش بُدى * عمّه‌اش زينب پرستارش بدى

گاه از تب داشت افغان و خروش * گه بُرون از هوش و گه بودى به هوش

پس بناگه ديده را از هم گشود * عمّه را از قصد شَه اگه نمود

گفت عمّه گرچه هستم ناتوان * در بغل گيرم مرا بر جا نشان

زانكه ميايد ولىّ كِردگار * ميرسد الآن باب تاجدار

در حضور نور چشم مصطفى * نيك نبود من بخوابم بر قفا

بود با زينب هنوز اندر كلام * شاه وارد گشت و بنمودش سلام

شاه پرسيدى كه حالت چون بود * گفت بابا عِلّتم افزون بود

بعد از آن بيمار كرد از شه سئوال * چون به ظاهر او نبُد واقف ز حال