تاريخ مكة (از آغاز تا پايان دولت شرفاى مكه "1344 ق") — الصفحة ٨٣

اوضاع ادبى در مكه

از ضرب‌المثل‌هايى كه در اينجا مىآوريم ، خواننده مىتواند سطح ادبى بالايى را كه مكه در دوران مورد بحث به آن دست يافته بود ، دريابد :

من أجمل قليلًا سمع جميلًا : كسى كه كم و زيبا سخن بگويد ، سخن زيبا خواهد شنيد .

أنفُك منك وإن كان اذُناً : ( دماغ تو از آن توست حتى اگر گوش تو باشد ) .

إن البلاء موكّل بالمنطق : ( زبان سرخ سر سبز مىدهد برباد ) .

عند جهينة الخبر اليقين : جهينه ( نام قبيله ) خبر درست مىدهند ( حرف راست را از بچه بشنو ) .

الجزاء من جنس العمل : پاداش از جنس عمل است .

إذا عزّ أخوك فهن : اگر برادرت عزيز شد ، تواضع كن .

كل خاطب على لسانه تمرة : هر كسى كه حرف مىزند روى زبانش خرما هست ( زبانش شيرين است ) .

الحرب سجال : جنگ دست به دست مىشود .

حظ في السحاب و عقل في التراب : بهره‌اش در آسمان اما عقلش كم است .

ما حيلة الرامي إذا نقطع الوتر : گناه تيرانداز چيست اگر زه كمانش را پاره كنيم .

من خان هان : كسى كه خيانت كرد ، مورد اهانت قرار خواهد گرفت .

كما تزرع تحصد : ( هر كسى آن درود عاقبت كار كه كشت ) .

من سابق الدهر عثر : كسى كه با دهر مسابقه دهد زمين مىخورد .

لكل عود عصارة : هر چوب سبزى عصاره‌اى دارد .

ما كلّ عورة تصان : هر عورتى پوشيده نمىشود .

غَدَرَك مَن دَلّك على الإساءة : كسى كه تو را به بدى راهنما شود به تو خيانت كرده است .

كُلُّ الصيد في جَوف الفراء : تمام صيد در پوستين است . ( هرچه مىخواهى همين جاست ) .

مُكرَهٌ أخاك لا بطل : برادر تو ، مجبور بود نه اين كه پهلوان بود .