بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٦٠
فصل اول در بيان سندهاى اخبار متعدده است كه متعلق به قصيدهء دعبل است
سخن حضرت را به خاطر آورد كه بر سبيل اعجاز به او فرمود كه به زودى محتاج خواهى شد به اين دينارها .
و دعبل كنيزى داشت كه بسيار او را دوست مىداشت ، در او رمد عظيمى در هر دو چشم او بهم رسيد ، چون اطبا و كحالان چشمهاى او را ملاحظه كردند گفتند : چشم راستش باطل شده ، در آن تدبيرى نمىتوانيم كرد ، و چشم چپ را شروع در معالجه مىكنيم ، و اهتمام مىنمائيم و اميد هست كه به اصلاح آيد .
دعبل از اين واقعه بسيار غمگين شد و جزع بسيار كرد ، تا آن كه به خاطرش آمد كه بقيهء جبهء مباركهء حضرت امام رضا عليه السلام با او هست ، پناه به آن قطعهء جبه برد و آن را برگرفت و بر ديده‌هاى آن جاريه مىماليد ، و قدرى از آن جامهء شريفه را در اول شب به عنوان عصابه بر ديده‌هاى جاريه بست ، چون صبح شد به بركت جامهء آن حضرت ديده‌هاى جاريه صحيح شده بود و بيناتر از حالت صحت گرديده بود « 1 » .
و شيخ طوسى عليه الرحمه در مجالس از على برادر دعبل روايت كرده است كه گفت : با برادر خود دعبل در سال صد و نود و هشتم از هجرت متوجه شهر طوس شديم ، و به خدمت حضرت امام رضا عليه السلام مشرف شديم و تا آخر سال دويست از هجرت در خدمت آن حضرت مانديم .
و حضرت پيراهن خز زردى خلعت به برادرم داد با انگشتر عقيقى ، و كيسه‌اى از دراهم كه به اسم شريف آن حضرت مزين بود ، و فرمود : اى دعبل برو به شهر قم كه در آنجا فوائد بسيار خواهى يافت ، و فرمود : اين پيراهن را خوب محافظت نما كه من
( 1 ) بحار الانوار 49 / 241 از عيون اخبار الرضا عليه السلام 2 / 262 - 265 .