بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٤٥٥

دوم و سوم : كشتن هدى است ، و خوردن از آن هدى ،

پا در دو بكشد ، و بعضى گفته‌اند بز دو سالهء پا در سه بكشد ، و اين احوط است . و اگر گوسفند كشد اقلا گوسفند شش‌ماههء پا در هفت بكشد ، و احوط آن است كه هشت ماهش تمام باشد .

و مىبايد كه هدى تمام خلقت باشد ، پس كافى نيست هدى كور و يك چشم و نه لنگى كه ظاهر باشد لنگى آن ، و احوط آن است كه مطلقا لنگى نداشته باشد ، و مىبايد كه شاخ اندرونش شكسته نباشد ، و اگر شاخ بيرون كه بر روى آن كشيده است شكسته باشد قصور ندارد ، و مىبايد خصيه كشيده نباشد .

و مىبايد كه لاغر نباشد ، و در تفسير لاغر مشهور آن است كه بر گرده‌هاى آن پيه نباشد ، و اگر به گمان لاغرى بخرد و فربه درآيد مجزى است ، و اگر به گمان فربهى بخرد و لاغر درآيد مجزى است .

و احوط آن است كه گوش بريده و گوش شكافته و سوراخ كرده نباشد ، و احوط آن است كه بىشاخ نباشد به حسب خلقت ، و دنبه بريده نباشد ، و مستحب است كه بسيار فربه باشد ، و احوط آن است كه هدى را به عرفات برده باشند .

و بهتر آن است كه اگر شتر و گاو بوده باشد ماده باشد ، و اگر گوسفند و بز باشد نر باشد ، و چون شتر را كشد سنت است كه شتر ايستاده باشد ، و از سر دستها تا زانوى آن را ريسمانى پيچد ، و از جانب راستش بايستد و كارد يا خنجر يا نيزه به گودال گردن او فرو برد .

و اين دعا بخواند در وقت ذبح يا نحر : وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ ، إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ لا شَرِيكَ لَهُ وَ بِذلِكَ أُمِرْتُ