بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٤٢٧

فصل اول در آداب است

مىكند و اعتماد بر غير او مىنمايد حق سبحانه و تعالى همه را و بال و دشمن او مىگرداند ، تا بداند كه او را قوتى و حيله‌اى نيست و نه ديگرى را ، مگر به عصمت الهى و توفيق او .

پس استعداد اين سفر چنين بكن كه اميد برگشتن نداشته باشى ، و نيكو مصاحبت كن با رفيقان ، و مراعات كن اوقات نماز واجب را كه همه را در اوقات خود با شرايط و اركان و خضوع و خشوع بجا آورى . و همچنين سنتها را نيز بجا آورى ، و هر چه بر تو لازم است از آداب ، و تحمل و بردبارى ، و صبر و شكيبائى ، و شكر الهى ، و شفقت بر خلق خدا و جوان مردى ، و توشهء خود را اتيان كردن بر ديگران ، در همهء اوقات رعايت بكن .

پس چون خواهى كه غسل احرام كنى ، بايد كه به آب توبهء خالص گناهان خود را به شوئى ، و با دو جامهء احرام جامهء صدق و صفا و خشوع و خضوع در پوشى ، و چون احرام گيرى احرام كن بر خود هر چه تو را از ياد حق سبحانه و تعالى بازمىدارد ، و حجاب تو است از طاعت الهى .

و چون لبيك گوئى اجابت كن خداوند خود را در آنچه تو را به آن خوانده است از صدق و صفا و اخلاص و چنگ در زدن به عروة الوثقاى محبت او .

و چون طواف كنى طواف كن به دل با ملائكه در دور عرش ، چنان كه با مؤمنان طواف مىكنى در دور خانه . و بايد كه دلت متوجه جناب مقدس الهى باشد .

و چون سعى ميانهء صفا و مروه مىكنى و مىدوى بايد كه آرزوى خود را از خود دور سازى ، و برى شوى از حول و قوت خود ، و بيرون آئى از غفلت و لغزشهاى خود .