بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٢٦٠
[ قنوت ]
را تا ذراع بر زمين بخواباند ، و چون درست قرار گيرد ذكر گويد ، و بهتر آن است كه سه مرتبه سبحان ربي الاعلى و بحمده ، يا پنج مرتبه يا هفت مرتبه بگويد و يكى كافى است .
و ترجمه‌اش آن است : كه منزه و مقدس مىگرداند پروردگار خود را كه از همه چيز بلندتر است به حسب مرتبه از هر چه بلند و رفعت او را نسزد ، و حال آن كه مشغولم به ستايش و ثناى او بر آن كه توفيق بخشيده است مرا كه تنزيه او را بجا آورم .
پس سر بر دارد و راست بنشيند و پشت پاى راست را بر شكم پاى چپ گذارد ، پس دست بر دارد و به سجدهء دوم رود مثل اول .
و چون درست بنشيند اللّه اكبر بگويد .
و چون خواهد كه برخيزد اول زانوها را بر دارد و ديگر دستها را ، و در وقت برخاستن بگويد بحول اللّه تعالى و قوته أقوم و أقعد ، يعنى به يارى خداوند عالم كه بلندتر است از آن كه عقلى به او برسد و قدرت و توانائى او برمىخيزم و مىنشينم .
و سنت است كه اول دستها را بر دارند و بعد از آن زانوها را ، و خود را بكشند و برخيزند بىآن كه عقب ايشان بلند شود .
[ قنوت ]
[ قنوت ]
و چون راست بايستد سورهء حمد را بخواند وجوبا ، و سورهء ديگر بخواند قربة الى اللّه ، و بهتر آن است كه قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ بخواند .
پس اللّه أكبر بگويد از جهت قنوت در حالت دست برداشتن . پس دستها را برابر روى بازدارد و شكم دست به جانب آسمان باشد ، و قنوت بخواند احتياطا به قصد قربت .
بهتر آن است كه كلمات فرج را بخواند : « لا إله الا اللّه الحليم الكريم » يعنى نيست معبودى بجز خداى يكتا جامع جميع صفات كمال كه بزرگوار و بخشنده است « لا إله الا اللّه العلي العظيم » نيست