بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٩٧

فصل اول در بيان سندهاى اخبار متعدده است كه متعلق به قصيدهء دعبل است

مخالفان ، به درستى كه من مىبينم قوت خود را كه اعلام مىكند و خبر مىدهد كه ثابت و باقى است .

و به روايت ديگر : گويا مىبينم كه دولت مخالفان خبر مىدهد به پراكندگى .

فان قرب الرحمن من تلك مدتى * و أخر من عمرى و وقت وفاتى

شفيت و لم أترك لنفسى غصة * و رويت منهم منصلى و قناتى

يعنى : پس اگر نزديك گرداند رحمان به آن دولت مدت عمر مرا ، و تأخير نمايد از عمر من و وقت وفات ، تشفى خاطر خود مىكنم از ايشان ، و از براى نفس خود غصه و اندوهى نمىگذارم ، و سيراب مىگردانم از خون ايشان شمشير و نيزهء خود را .

فانى من الرحمن أرجو بحبهم * حياة لدى الفردوس غير بتات

عسى اللّه أن يرتاح للخلق انه * الى كل قوم دائم اللحظات

يعنى : به درستى كه من از خداوند مهربان اميد دارم به سبب محبت ايشان زندگانى در بهشت فردوس را كه منقطع نمىشود هرگز ، شايد حق تعالى رحم كند بر خلائق ، و بر انگيزد براى ايشان چاره‌اى كه سبب خلاص ايشان گردد از جور مخالفان ، به درستى كه حق تعالى نسبت بهر قوم پيوسته نظرهاى لطف و رحمت دارد .

فان قلت عرفا أنكروه بمنكر * و غطوا على التحقيق بالشبهات

يعنى : پس اگر بگويم سخن نيكى را انكار كنند آن را به سخن بدى كه در برابر آن گويند ، و به پوشانند تحقيق خود را به شبه‌ها .

تقاصر نفسى دائما عن جدالهم * كفانى ما ألقى من العبرات

يعنى : كوتاهى مىكند نفس من پيوسته از جدال كردن با ايشان ، به جهت نادر برابر گفتن ايشان ، بس است مرا آنچه مىريزم از