بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٩٥

فصل اول در بيان سندهاى اخبار متعدده است كه متعلق به قصيدهء دعبل است

و آل رسول اللّه يسبى حريمهم * و آل زياد آمنوا السربات

يعنى : خانه‌هاى حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله خالى و ويران گرديده بود ، و آل زياد در حجره‌هاى خود به ناز و نعمت ساكن بودند ، و آل رسول خون از گلوهاى ايشان مىريخت از قيد و بند و زنجير ، و آل زياد صاحبان حجله‌هاى ناز بودند و آل حضرت رسالت حرمت ايشان را اسير مىكردند ، و آل زياد در راه‌ها ايمن بودند .

اذا و تروا مدوا الى واتريهم * أكفا عن الاوتار منقبضات

يعنى : هرگاه جنايتى يا قتلى بر ايشان وارد مىشد ، نمىتوانستند دعواى خون و ديه بر ايشان بكنند ، محتاج مىشدند كه دراز كنند به سوى ايشان از براى سؤال دستى چند را كه از طلب جنايت كوتاه و منقبض بود .

دعبل گفت : چون اين بيت را خواندم حضرت دستهاى مبارك خود را گردانيد و گفت : بلى و اللّه كوتاه است دستهاى ما از گرفتن عوض جنايتها كه بر ما وارد شده و مىشود .

فلو لا الذي أرجوه فى اليوم أوغد * تقطع نفسى أثرهم حسرات

يعنى : پس اگر نبود آنچه من اميد دارم آن را كه امروز واقع شود يا فردا ، پاره پاره مىشد جان من از پى ايشان از جهت حسرتها .

خروج امام لا محالة خارج * يقوم على اسم اللّه و البركات

يميز فينا كل حق و باطل * و يجزى على النعماء و النقمات

يعنى : آنچه اميد دارم بيرون آمدن امامى است كه البته بايد بيرون آيد و قيام نمايد به امامت ، به نام خدا و يارى او و با بركتهاى بسيار ، و تميز دهد در ميان ما ، و ظاهر گرداند هر حق و باطلى را ، و جزا مىدهد مردم را بر نعمتها و بر عقوبتها .