بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٩٢

فصل اول در بيان سندهاى اخبار متعدده است كه متعلق به قصيدهء دعبل است

كه ايشان دوستان من‌اند تا هستند ، و اهل اعتماد من‌اند ، اختيار كرده‌ام ايشان را براى صلاح نفس خود ، زيرا كه ايشان بر هر حال برگزيدهء برگزيدگانند .

نبذت اليهم بالمودة صادقا * و سلمت نفسى طائعا لولاتى

فيا رب زدنى فى هواى بصيرة * و زد حبهم يا رب فى حسناتى

يعنى : محبت خود را به سوى ايشان افكنده‌ام از روى صدق و راستى ، و تسليم كرده‌ام جان خود را به طوع و رغبت از براى واليان و امامان خود ، پس اى پروردگار من زياد كن بينائى مرا در محبت ايشان ، و ثواب محبت ايشان را زياد كن در حسنات من .

سأبكيهم ما حج للّه راكب * و ما ناح قمرى على الشجرات

و انى لمولاهم و قال عدوهم * و انى لمحزون به طول حياتى

يعنى : پس بر ايشان خواهم گريست مادام كه حج كند از براى خدا سواره‌اى ، و مادام كه ناله و نوحه كند قمرى بر درختان ، و به درستى كه من دوست و معتقد ايشانم ، و دشمنم با دشمنان ايشان ، و به درستى كه من اندوهناكم از درازى عمر و زندگانى خود ، زيرا كه ايشان را در اين احوال نمىتوانم ديد ، يا مىخواهم جان خود را فداى ايشان كنم .

بنفسى أنتم من كهول و فتية * لفك عتاة أو لحمل ديات

و للخيل لما قيد الموت خطوها * فأطلقتم منهن بالذربات

يعنى : جان خود را فداى شما مىكنم اى پيران و جوانان اهل بيت رسالت . . . « 1 »

( 1 ) در نسخهء اصل در اينجا به قدر سه سطر سفيد مىباشد .