بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٩٠
فصل اول در بيان سندهاى اخبار متعدده است كه متعلق به قصيدهء دعبل است
تنكبت لاواء السنين جوارهم * و لا تصطليهم جمرة الجمرات
يعنى : صاحبان قبرها نمىگردد ، زيرا كه در رحمت و نعمت پروردگار خودند و از دنيا و اهل آن آسيبى به ايشان نمىتواند رسيد ، و حرارت اخگرهاى جهنم به ايشان نمىرسد .
و قد كان منهم بالحجاز و أرضها * مغاوير نحارون فى الازمات
يعنى : و به تحقيق كه بودند از جملهء آن سادات رفيعة الدرجات گروهى در حجاز مكه و زمينهاى حوالى آن بسيار غارت كنندگان دشمنان را ، و بسيار نحر كنندگان شتران را در قحط سالها .
حمى لم تزره المذنبات و أوجه * تضىء لدى الاستار و الظلمات
يعنى ايشان را بارگاه و حرم سراى بود كه زنان گناه كار به زيارت ايشان نمىتوانستند رفت ، چه جاى آن كه اهل آن گناه كار باشند ، و روئى چند داشتند كه روشنى مىبخشيد در زير پرده‌ها و تاريكيها .
اذا وردوا خيلا بسمر من القنا * مساعير حرب أقحموا الغمرات
يعنى : هرگاه وارد مىشدند بر لشكرى سواران با نيزه‌هاى گندم‌گون افروزنده آتش حرب خود را بىباكانه داخل مىكردند ، و مىافكندند در درياهاى جنگ .
فان فخروا يوما أتوا بمحمد * و جبريل و الفرقان و السورات
يعنى : اگر فخر كنند روزى مىآورند محمد صلى اللّه عليه و آله را ، يعنى نسب خود را به آن حضرت ذكر مىكنند ، و جبرئيل عليه السلام و قرآن مجيد را ذكر مىكنند ، كه بر جد ايشان نازل شده‌اند ، و سوره‌هاى قرآن را ياد مىكنند كه در شأن ايشان فرموده است .