بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — الصفحة ٨٧

فصل اول در بيان سندهاى اخبار متعدده است كه متعلق به قصيدهء دعبل است

و ابن بابويه رحمه اللّه روايت كرده است كه دعبل گفت : چون به اين موضع قصيده رسيدم ، حضرت امام رضا عليه السلام فرمود :

مىخواهى در اين موضع دو بيت الحاق كنم كه قصيدهء تو تمام شود ؟

گفتم : بلى اى فرزند رسول خدا ، پس حضرت اين دو بيت بعد را فرمود :

و قبر بطوس يا لها من مصيبة * ألحت على الاحشاء بالزفرات

الى الحشر حتى يبعث اللّه قائما * يفرج عنا الغم و الكربات

يعنى : و قبرى كه در شهر طوس است چه عجب مصيبتى است كه پيوسته آتش حسرت در درون مىافروزد با ناله‌هاى جان‌سوز تا روز حشر ، تا روزى كه حق تعالى بر انگيزد و ظاهر گرداند قائمى را كه فرج مىدهد و زائل مىگرداند از ما غم را در كربتها و شدتها .

على بن موسى أرشد اللّه أمره * و صلى عليه أفضل الصلوات

يعنى : صاحبان قبر على پسر موسى است ، خدا به اصلاح آورد امر او را ، و درود فرستد بر او بهترين درودها .

مترجم گويد : ظاهرا همان دو بيت از حضرت امام رضا عليه السلام است ، و بيت سوم را دعبل اضافه كرده است ، بعد از آن كه حضرت آن دو بيت را اضافه نمود .

و به روايت ابن بابويه دعبل گفت : يا بن رسول اللّه آن قبرى كه در طوس خواهد بود قبر كيست ؟ حضرت فرمود : قبر من است ، و منقضى نخواهد شد شبها و روزها تا آن كه بگردد شهر طوس محل تردد شيعيان من و زائران من ، به درستى كه هر كه در طوس و غربت من زيارت كند مرا با من باشد در درجهء من در روز قيامت ، و گناهانش آمرزيده شود .