الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٨٩

نامه خاندان نبوت

نه دل دامن دلستان مىكشد * كه مهرش گريبان جان مىكشد

نه خود را بر آتش به خود مىزنم * كه زنجير شوق است در گردنم

مرا همچنان دور بودم كه سوخت * نه اين دم كه آتش به من برفروخت

نه آن مىكند يار در شاهدى * كه با او توان گفت از زاهدى

مرا بر تلف حرص دانى چراست * كه او هست اگر من نباشم رواست

مرا چند گويى كه در خورد خويش * حريفى بدست آر همدرد خويش

برآنم كه يار پسنديده اوست * كه در وى سرايت كند سوز دوست

چو بىشك نوشته‌است بر سر هلاك * بدست دلارام خوشتر هلاك

چو روزى به بيچارگى جان دهى * همان به كه در پاى جانان دهى

سبحة الابرار جامى

پيرى از نور هدى بيگانه * چهره پر دود زآتشخانه

كرد از معبد خود عزم رحيل * ميهمان شد بسر خوان خليل

چون خليل آن خللش در دين ديد * بر سر خوان خودش نپسنديد

گفت با واهب روزى بگرو * يا از اين مائده برخيز و برو

پير برخاست كه‌اى نيك نهاد * دين خود را به شكم نتوان داد

با لبى خشك و دهان ناخورد * روى از آن مرحله در راه آورد

آمد از عالم بالا به خليل * وحى كاى در همه اخلاق جميل

گرچه اين پير نه بر دين تو بود * منعش از طعمه نه آيين تو بود

عمر او بيشتر از هفتاد است * كه در آن معبد كفر آباد است

روزيش وانگرفتم روزى * كه ندارد دل دين اندوزى

چه شود گر تو هم از سفره‌ى خويش * دهيش يك دو سه لقمه كم و بيش

از عقب داد خليل آوازش * گشت بر خوان كرم دمسازش

پير پرسيد كه‌اى لجه‌ى جود * از پس منع ، عطا بهر چه بود

گفت با پير خطابى كه رسيد * و آن جگر سوز عتابى كه شنيد

پير گفت آنكه كند گاه خطاب * آشنا را پى بيگانه عتاب

راه بيگانگيش چون سپرم * ز آشناييش چرا برنخورم

رو بدان قبله‌ى احسان آورد * دست بگرفتش و ايمان آورد