الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٧٧

دعا براى پدر

چون در نخست نيك و بد از هم جدا شدند * واعظ بگوشه‌اى بنشين اين فسانه چيست

آدم ز سرنوشت برون آمد از بهشت * بسم اللَّه اى فقيه بگو عيب دانه چيست

سلمان اگر نه مهر مهى هست در دلت * بر سينه‌ات زداغ محبت نشانه چيست

ميرزا مخدوم شريفى

بشتاب چو دارى هوس كشتن اشرف * ترسم كه خبر يابد و از ذوق بميرد

*

كسى را لاف عصمت مىرسد پيش خردمندان * كه وقت دلربايى تو ايمان را نگهدارد

گويم

فرخنده شبى بود كه آن دلبر مست * آمد ز پى غارت دل تيغ بدست

غارت زده‌ام ديد خجل گشت و دمى * با من ز پى رفع خجالت بنشست

اين ابيات را در سحر جمعه روز بيستم ماه صفر سال 992 در محروسه تبريز نگاشتم .

مولوى

دائماً غفلت ز گستاخى بود * كه برو تعظيم از ديده رود

لا تؤاخذنا نسينا شد گواه * كه بود نسيان بوجهى هم گناه

زانكه استكمال تعظيم او نكرد * ورنه نسيان در نياوردى نبرد

از تهاون كرد در تعظيمها * تا كه نسيان زاد با سهو و خطا

گرچه نسيان لابد و ناچار بود * در سب ورزيدن او مختار بود

عبدى گنابادى

زود چو شمعت فتد از سر كلاه * چند كنى موى سفيدت سياه

موى سياه گر به صد افسون كنى * قد كه دو تا گشت به آن چن كنى

وه كه مرا بر چهل افزود پنج * وز پى آن قافيه گرديد رنج

من كه دو مويم ز سپهر اثير * پيش حريفان نه جوانم نه پير

نام نكردند جوانان به من * من نكنم نيز به پيران سخن