الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٧٤٤

كتاب

گذاشت .

كتاب

كتاب

رياشى گويد : اصمعى به من گفت : مىخواهى تو را زبانى بياموزم كه در آستينت است و بوستانى بخوانم كه در خانه‌ى توست و لالى را بياورم كه تو را هدايت كند و چون ناراحت شدى سكوت كند ؟ پرسيدم : چيست ؟ گفت : كتاب است آن را رهانكن .

فغانى

مشو دلگرم اگر بخشد سپهرت * كه تيزى سنان دارد سر هر موى سنجابش

سعدى

عاشق جان خويش را باديه سهمگين بود * من به هلاك راضيم لاجرم از خود ايمنم

غزالى

خاك دل آن روز كه مىبيختند * شبنمى از عشق بر او ريختند

دل كه به آن رشحه غم اندود شد * بود كبابى كه نمك سود شد

ديده‌ى عاشق كه دهد خون ناب * هست همان خون كه چكد از كباب

بى اثر مهر چه آب و چه گل * بى نمك عشق چه سنگ و چه دل

نازكى دل سبب قرب توست * گر شكند كار تو گردد درست

دل كه زعشق آتش سودا دروست * قطره‌ى خونى است كه دريا دروست

سبحه شماران ثريا گسل * مهره گل را نشمارند دل

ناله زبيداد نباشد پسند * چند دل و دل چونه‌اى دردمند

به كه نه مشغول به اين دل شوى * كش ببرد گر به چو غافل شوى

نيست دل آندل كه درو داغ نيست * لاله‌ى بىداغ در اين باغ نيست

آهن و سنگى كه شرارى در اوست * بهتر از آندل كه نه يارى در اوست

اى كه به نظاره شدى ديده باز * سهل مبين در مژه‌هاى دراز

كان مژه در سينه چو كاوش كند * خون دل از ديده تراوش كند

يا منگر سوى بتان تيز تيز * يا قدم دل بكش از رستخيز

روى بتان گر چه سراسر خوش است * كشته‌ى آنيم كه عاشق كش است

هر بت رعنا كه جفا كيش‌تر * ميل دل ماسوى او بيشتر

يار گرفتم كه به خوبى پرى است * سوختن او نمك دلبرى است