الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٧١

رياست

سعدى

هزار جهد بكردم كه سر عشق بپوشم * نبود بر سر آتش ميسرم كه نجوشم

گويند

ساكنان سر كوى تو نباشند به هوش * كان زمينست كه از وى همه مجنون خيزد

اهلى

به عاشقان جگر چاك چون رسى اهلى * بيك دو چاك كه در جيب پيرهن كردى

*

بجز هلاك خودش آرزو نباشد هيچ * كسى كه يافت چو پروانه ذوق جانبازى

مجير

به غم شاد شوى مىدانم * غم دل با تو از آن مىگويم

شكيبى

شبهاى هجر را گذرانديم و زنده‌ايم * ما را به سخت جانى خود اين گمان نبود

*

اى غائب از دو ديده چنان در دل منى * كز لب گشودنت به من آواز مىرسد

حسن دهلوى

يكسر مو دلت سفيد نگشت * هيچ مو در تنت سياه نماند

اى حسن توبه آن گهى كردى * كه ترا قوت گناه نماند

صبرى

چون دل به شكوه لب بگشايد بگو كه من * شرمنده از كدام وفاى تو زادمش

يحيى

پاكبازم آرزوى دل نمىدانم چيست * اين كه مردم وصل مىگويند حيرانم كه چيست

رياست

رياست

ابوسهل صعلوكى صوفى گويد : هركس پيش از آمادگى رياست ، به رياست تن دهد ، خود را به خوارى انداخته‌است .

وى نيز گويد : هركس آرزوى مقامى كند كه ديگران آن را به زحمت بدست آورده‌اند ، به آنان خيانت كرده‌است .