الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٦٧

ابوفراس در زندان

دوستان را هر نفس جانى دهد * ليك جان سوزد اگر نانى دهد

گويند

فلك دون نواز يك چشم است * آن يكى هم به فرق سر دارد

هر خرى را كه دم گرفت به مشت * مىنداند كه دم خر دارد

مىبرد تا فراز كله خويش * بيندش دم چو دست بردارد

برزمينش زند كه خورد شود * خر ديگر بجاش بردارد

سنايى

اين جهان بر مثال مرداريست * كركسان گرد او هزار هزار

اين مرآن را همى زند مخلب * آن مراين را همى زند منقار

آخرالامر بگذرند همه * وز همه باز ماند آن مردار

مولوى

هر چه دارى در دل از مكر و رموز * پيش ما پيدا بود مانند روز

كه بپوشيمش ز بنده پرورى * تو چرا رسوايى از حد مىبرى

لطف حق با تو مداراها كند * چونكه از حد بگذرى رسوا كند

عطار

دعوى خدمت كنى با شهريار * خود ز عشق خويش باشى بىقرار

گرچه خود را سخت بخرد مىكنى * درحقيقت خدمت خود مىكنى

چند خواهى بود مرد ناتمام * نه بد و نه نيك نه خاص و نه عام

سيف الدين صوفى

هر چند گهى ز عشق بيگانه شوم * با عافيت آشنا و همخانه شوم

ناگاه پرى رخى به من برگذرد * برگردم از اين حديث و بيگانه شوم

از سيف الدين نقل شده‌است كه وى بر بالين جنازه‌اى حاضر شد . حاضران از وى خواستند تا ميت را تلقين دهد . او با اين رباعى ميت را تلقين داد :

گر من گنه جمله جهان كردستم * لطف تو اميد است كه گيرد دستم

گفتى كه بروز ( بوقت ) عجز دستت گيرم * عاجزتر از اين مخواه كه اكنون هستم

گويند

گر ندارم از شكر جز نام بهر * آن بسى بهتر كه اندر كام زهر