الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٦٦

ابوفراس در زندان

به دورى مكوش ارچه بدخوست يار * كه دورى خود افتد سرانجام كار

اگر جامه تنگست پاره مكن * كه خود پاره گردد چو گردد كهن

مزن شاخ اگر ميوه تلخست نيز * خود افتد چو پيش آيدش برگ ريز

چو لابد جداييست از بعد زيست * بعمدا جدا زيستن بهر چيست

كجا بودى اى مرغ فرخنده پى * چه دارى خبر از حريفان حى

بشادى كجا مىگذارند گام * سفر تا چه جايست و منزل كدام

فغان زان حريفان پيمان گسل * كه يكره زما برگرفتند دل

گويند

كى بود كه سر زلف ترا چنگ زنم * صد بوسه بر آن لبان گلرنگ زنم

در شيشه كنم مهر و وفاى همه را * در پيش تو اى نگار بر سنگ زنم

رشيد وطواط

دور از درت اى شكر لب سيمين بر * از رنج تن و درد دل و خون جگر

حاليست كه گر عوض كنم با مرگش * چيز دگرم نهاد بايد بر سر

مولوى

فرخ آن تركى كه استيزه نهد * اسبش اندر خندق آتش جهد

چشم خود از غير و غيرت دوخته * همچو آتش خشك و تر را سوخته

گر پشيمانى بر او عيبى كند * آتش اول در پشيمانى زند

*

هر چه از وى شاد گردى در جهان * از فراق آن بينديش آن زمان

زانچه گشتى شاد بس گر شاد شد * آخر از وى جست و هم چون باد شد

از تو هم بجهد تو دل بر وى منه * پيش كو بجهد تو پيش از وى بجه

سعدى

تا سگان را وجوه پيدا نيست * مشفق و مهربان يكديگرند

لقمه يى در ميان شان انداز * كه تهيگاه يكدگر بدرند

مولوى

هر بلا كاين قوم را حق داده‌است * زير آن گنج كرم بنهاده‌است

لطف او در حق هركه افزون شود * بى شك آنكس غرقه اندر خون شود