الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٦٥٤

دنيا

شوخى نكن كه بر تو جرى مىشود .

راستگويى

راستگويى

همچنين گويد : هركس راستگوست از بيان دليل باز نمىماند .

دنيا

دنيا

خليفه‌اى به عامل خود نوشت : بپرهيز از اينكه چون حيوانى باشى كه هرگاه نگاهش به سبزه افتد ، براى چاق شدنش به چرا پردازد و بىخبر است كه مرگش در چاقى اوست .

سعدى

به‌شهرى در از شام غوغا فتاد * گرفتند پيرى مبارك نهاد

هنوز اين حديثم به گوش اندر است * چو قيدش نهادند بر پا و دست

كه گفت ار نه سلطان اشارت كند * كرا زهره باشد كه غارت كند

ببايد چنين دشمنى دوست داشت * كه مىدانمش دوست بر من گماشت

اگر عز جاهست و گر ذل قيد * من از حق شناسم نه از عمرو و زيد

ز علت مدار اى خردمند بيم * چو داروى تلخت فرستد حكيم

بخور هر چه آيد ز دست حبيب * نه بيمار داناتر است از طبيب

لا تحسبوا بدنى تحت ثياب فما * ابقى الهوى فى ثيابى غير اثوابى

باد اگر بر من اوفتد ببرد * كه نمانده‌است زير جامه تنى

*

شبى ياد دارم كه چشمم نخفت * شنيدم كه پروانه با شمع گفت

كه من عاشقم گر بسوزم رواست * ترا گريه و سوز بارى چراست

بگفت اى هوادار ديرين من * برفت انگبين يار شيرين من

چو شيرينى از من بدر مىرود * چو فرهادم آتش بسر مىرود

همى گفت و هر لحظه سيلاب درد * فرو مىدويدش به رخسار زرد

كه اى مدعى عشق كار تو نيست * كه نه صبر دارى نه ياراى نيست

تو بگريزى از پيش يك شعله خام * من استاده‌ام تا بسوزم تمام

ترا آتش عشق اگر پر بسوخت * مرا بين كه از پاى تا سر بسوخت

مبين تابش مجلس افروزيم * تپش بين و سيلاب خونريزيم

چو سعدى كه بيرونش افروخته‌است * ورش بنگرى اندرون سوخته‌است