الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٥٥٥

مهمان

بود گفتى ؟ گفت : اشكالى ندارد قلب فقيران با پول اين احمق خوشحال مىشود .

به باديه نشينى گفتند : در نماز چه مىخوانى ؟ گفت : هجو ابولهب و نسبةالرب ، ( يعنى سوره تبت و اخلاص )

عرب اصيل هميشه به مهماندارى مباهات مىكند .

گويند

در وصل ز انديشه دورى فرياد * در هجر ز درد ناصبورى فرياد

افسوس ز محرومى ديدار افسوس * فرياد ز دورى ضرورى فرياد

آن را كه قضا ز خيل عشاق نوشت * آزاد ز مسجد است و فارغ ز كنشت

ديوانه عشق را چه هجران چه وصال * از خويش گذشته را چه دوزخ چه بهشت

بى پا و سران دست خون آشامى * مردند به حسرت و غم ناكامى

محنت زدگان وادى عشق ترا * هجران كشد و اجل كشد بدنامى

ابوسعيد

اى نه دله‌ى ده دله هر ده يله كن * صراف وجود باش و خود را چله كن

يك صبح به اخلاص بيا بر در ما * گر كام تو بر نيايد آنگه گله كن

اول كه مرا عشق نگارم بربود * همسايه من ز ناله من نغنود

و اكنون كم شد ناله چو دردم بفزود * آتش چو همه گرفت گم گردد دود

سر رشته حيات گسست و يقين نشد * تا تار و پود كسوت ما از چه رشته‌اند

دردا كه نرست اندرين باغ * يك لاله كه نيست بر دلش داغ

آذرى

نوبهاران به كه عزم عشرت آبادى كنيم * بگذريم از بوستان از دوستان يادى كنيم