الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٥٣٥

عيادت طولانى

بود بر دلش دختر آنسان گران * كه صد كوه اندوه بر ديگران

كند سيم و زر وام بهر جهيز * كه سويش شود رغبت شوى تيز

دو صد حيله در خاطر آويزدش * كه تا از دل آن بار برخيزدش

كه ناگه سليمى زتدبير پاك * نهد پا در آن تنگناى هلاك

ز جان پدر گيرد آن بار را * كند طوق جان ، غل ادبار را

يكى شادكانش ز گردن فتاد * يكى خوش كه آن را به گردن نهاد

خرد نام آنكس نه بخرد نهد * كه اين بار بيهوده بر خود نهد

مكن زن و گر زن كنى زينهار * زنى كن برى از همه عيب و عار

چو درّ گرانمايه روشن گهر * صدف وار بر تيرگان بسته در

جمال وى از چشم بيگانه دور * ز نزديكى آشنايان نفور

شاعر عجم

ژاله از نرگس فرو باريد و گل را آب داد * و ز تگرگ روح پرور مالش عناب داد

شيخ آذرى

خوش آنكو جز مى و ساغر نداند * در اين ميخانه بام از در نداند

كسى ذوق از شراب عشق دريافت * كه سر از پا و پا از سر نداند

دلم بالاى او را سرو از آن گفت * كز آن تشبيه بالاتر نداند

در كوى وفا اگر درى يافتمى * يا خود بعدم رهگذرى يافتمى

بگريختمى هزار منزل ز وجود * گر سوى عدم راهبرى يافتمى

نابغه ذبيانى گويد : با تو كارى داشت و چون توجه نكردى . او چون بيمارى كه به عيادت كنندگان مىنگرد ، به تو نگريست .

نظرت اليك لحاجة لم تقضها * نظر المريض الى وجوه العود

كسى به عيادت مريضى رفت و پس از مدتى طولانى كه در كنار او نشسته بود پرسيد :

بيمارى تو چيست ؟ بيمار گفت : عيادت طولانى تو .