الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٥٢٢

حقيقت

گويند

نحوى گفت در ميان عوام * كان گه ناقص است و گاهى تام

تام از اسم بهره ور باشد * ليك همواره بىخبر باشد

وانكه ناقص بود خبردار است * خبرش همچو اسم ناچار است

عامىاى بانك بر كشيد كه هى * مولوى ، قول منعكس تا كى

بى خبر را به عكس خوانى تام * با خبر را به نقص رانى نام

تام آنكس بود كه با خبر است * ناقص آن كز خبر نه بهره‌ور است

خبر آمد دليل آگاهى * جهل برهان نقص و گمراهى

پيش ارباب دانش و عرفان * كى بود اين تمام و آن نقصان

لب گشاد و در حقيقت سفت * گفت خوش نكته‌اى كه نحوى گفت

كامل و تام باشد آن الحق * كه در اسم حق است مستغرق

ساخت حق ز اسم خويش بهره ورش * نيست ز احوال ماسوا خبرش

وآنكه ناقص فتاد ز اسم خدا * نكندش بىخبر ز غير سوى

نشود محو اسم حق اثرش * باشد از اسم غير حق خبرش

هر كسى زان كلام آمد پيش * معنىئى خواسته مناسب خويش

اين خلافى كه مىشود مفهوم * هست ناشى ز اختلاف فهوم

حافظ

اى دل بكوى عشق گذارى نمىكنى * اسباب جمع دارى و كارى نمىكنى

ميدان بكام خاطر و گويى نمىزنى * باز ظفر بدست و شكارى نمىكنى

اين خون كه موج مىزند اندر جگر چرا * در كار رنگ و بوى نگارى نمىكنى

گر ديگران بعيش و طرب خرمند و شاد * اى دل تو اين معامله بارى نمىكنى

مشكين از آن نشد دم خلقت كه چون صبا * بر خاك كوى دوست گذارى نمىكنى

حقيقت

حقيقت

كميل بن زياد گويد : از امام على عليه السلام پرسيدم حقيقت چيست ؟ فرمود : تو را چه به حقيقت . گفتم : آيا من صاحب سرّ تو نيستم ؟ فرمود : درست است ولى آنچه از من به تو مىرسد ترشحى از حقيقت است . گفتم : آيا چون شما ، سائلى را محروم مىكند ! فرمود :

حقيقت آشكار شدن نور جلال خدا بدون اشاره است . گفتم : بيشتر توضيح بفرماييد .