الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٥٢

مناجات

صحراى دلم عشق تو شورستان كرد * تا مهر كسى دگر نرويد هرگز

گويند

در عشق هواى وصل جانان نكنم * هرگز گله از محنت هجران نكنم

سوزى خواهم كه سازگارش نبود * دردى خواهم كه ياد درمان نكنم

عطار

گر تو را دانش اگر نادانيست * آخر كار تو سرگردانيست

ما پنبه ز روى ريش برداشته‌ايم * وز دل غم نوش و نيش برداشته‌ايم

فرهاد صفت گذشته از هستى خويش * اين كوه بلا ز پيش برداشته‌ايم

مولوى

كشته و مرده به پيشت اى قمر * به كه شاه زندگان جاى دگر

مناجات

مناجات

دو بيتى زير در مسير حجاز به‌خاطرم رسيد .

آهنگ حجاز مىنمودم من زار * كامد سحرى به گوش دل اين گفتار

يارب به چه روى جانب كعبه رود * رنديكه كليسا ازو دارد عار

*

اى دل كه ز مدرسه به دير افتادى * واندر صف اهل زهد غير افتادى

الحمد كه كار را رساندى تو بجاى * صد شكر كه عاقبت بخير افتادى

*

تا از ره و رسم عقل بيرون نشوى * يك ذره از آنچه هستى افزون نشوى

*

گفتم كه كنم تحفه‌ات اى لاله عذار * جان را چو شوم ز وصل تو برخوردار

گفتا كه بهايى اين فضولى بگذار * جان خود زمن است غير جان تحفه بيار

*

اى چرخ كه با مردم نادان يارى * هر لحظه بر اهل فضل غم مىبارى

پيوسته ز تو بر دل من بار غمى است * گويا كه ز اهل دانشم پندارى

عطار

كفر كافر و دين ديندار را * ذره‌يى دردت دل عطار را