الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٤٨٦
پدر لئيم
پارسايى بعد از رياست
پارسايى بعد از رياست
از يكى از راستگويان شنيدم كه على بن عيسى اربلى نويسنده كشف الغمة كه گويا وزير يكى از خلفا بوده‌است با ابهت ويژه‌اى عبور مىكرده و همراهانش مردم را از سر راه او دور مىكردند . در طول مسير زنى از ديگرى پرسيد اين مرد كيست ؟ گفت : كسىكه خدا او را از رحمتش دور كرده و در دربار دورترين به خدا مشغول كار نموده‌است . وزير حرف آنها را شنيد ، وزارت را ترك گفت : و زهد پيشه كرد .
جامى
مىشد اندر حشم و حشمت و جاه * پادشه وار وزيرى در راه
گرد او حلقه مرصع كمران * موكبش ناظم عالى گهران
ديدن حشمت او باده اثر * چشم نظاره گيان مست نظر
هركه آن دولت حشمت نگريست * بانگ برداشت كه اين كيست اين كيست
بود چابك زنى آنجا حاضر * گفت تا چند كه اين كيست آخر
رانده‌اى از حرم قرب خداى * كرده در كوكبه‌ى دوران جاى
خورده از شعبده‌ى دهر فريب * مبتلا گشته به اين زينت و زيب
زير اين دايره‌ى پر خم و پيچ * مانده‌اى از همه محروم به هيچ
آمد آن زمزمه در گوش وزير * داشت در سينه دلى پندپذير
در هدف كارگر آمد تيرش * صيد شد كوه سپر نخجيرش
همه اسباب وزارت بگذاشت * به‌حرم راه زيارت برداشت
بود تا بود در آن پاك حريم * همچو پاكان بدل پاك مقيم
اى خوش آن جذبه كه ناگاه رسد * ناگهان بر دل آگاه رسد
صاحب جذبه ز خود باز دهد * وز بد و نيك زخود باز رهد
جاى در كعبه اميد كند * روى در قبله‌ى جاويد كند
پدر لئيم
پدر لئيم
باديه نشينى گوشت مىخورد و سه فرزندش او را مىنگريستند . همه را خورد و استخوانها ماند ، سپس به فرزندانش گفت : هركس از شما بهترين توصيف را در باره‌ى اين استخوانها داشته‌باشد ، آنها را به او مىدهم . اولى گفت : آنچنان اين استخوانها را خواهم خورد كه ندانى استخوان امسال است يا پارسال . پدر آفرين گفت . دومى گفت : آنچنان اين