الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ٢٦

خمول

انس با خدا

انس با خدا

هِرَم بن حيان گويد : نزد اويس قرنى آمدم . گفت : چه شده ؟ گفتم : مىخواهم با تو انس گيرم . اويس گفت : من كسى را نديدم كه پروردگارش را بشناسد و با بنده‌اش مأنوس گردد .

عطار

گم شد از بغداد شبلى چند گاه * كس بسوى او كجا مىبرد راه

باز جستندش زهر موضع بسى * در مخنث خانه‌يى ديدش كسى

در ميان آن گروه بىادب * چشم‌تر بنشسته بود و خشك لب

سائلى گفت اى بزرگ راز جوى * اين چه جاى تست آخر بازگوى

گفت اين قومند چون‌تر دامنان * در ره دنيا نه مردان نه زنان

من چو ايشانم ولى در راه دين * نه زنم نه مرد در دين آه از اين

گم شدم در ناجوانمردى خويش * شرم مىدارم من از مردى خويش

هركه جان خويش را آگاه كرد * ريش خود دستار خان راه كرد

همچو مردان كن دلى را اختيار * تا شود آن برتر از جان پيش يار

گر تو بيش آيى ز مورى در نظر * خويشتن را از بتى باشى بتر

مدح و ذمت گر تفاوت مىكند * بت گرى باشى كه او بت مىكند

گر تو حق ر ا بنديى بتگر مباش * ور تو مرد ايزدى آزر مباش

نيست ممكن در ميان خاص و عام * از مقام بندگى برتر مقام

بندگى كن بيش از اين دعوى مجوى * مرد حق شو عزت از عزى مجوى

چون ترا صد بت بود در زير دلق * چون نمايى خويش را صوفى به خلق

اى مخنث جامه مردان مدار * خويش را زين بيش سرگردان مدار

خمول

خمول

ابوربيع زاهد به داود طائى گفت : مرا موعظه كن . داود گفت : از دنيا روزه بگير و در آخرت افطار كن و چنانچه از شير مىگريزى از مردم بگريز .

* يكى از صاحبدلان مىگفت : اى برادران صفا ، اكنون زمان سكوت و نشستن در كنج خانه است .

*