الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ١٣٠

عابد كوه لبنان

صبح چون شد زان مقام دلپذير * بهر قوتى آمد آن عابد به زير

بود يك قريه به قرب آن جبل * اهل آن قريه همه گبر و دغل

عابد آمد بر در گبرى ستاد * گبر او را يك دو نان جو بداد

عابد آن نان بستد و شكرش بگفت * وز وصول طعمه‌اش خاطر شكفت

كرد آهنگ مقام خود دلير * تا كند افطار بر خبز شعير

در سراى گبر بد گرگين سگى * مانده از جوع استخوانى و رگى

پيش او گر خط پرگارى كشى * شكل نان بيند بميرد از خوشى

بر زبان گر بگذرد لفظ خبر * خبز پندارد رود هوشش ز سر

كلب در دنبال عابد پو گرفت * از پى او رفت و رخت او گرفت

زان دو نان عابد يكى پيشش فكند * پس روان شد تا نيابد زو گزند

سگ بخورد آن نان و از پى آمدش * تا مگر بار دگر آزاردش

عابد آن نان دگر دادش روان * تا كه باشد از عذابش در امان

كلب آن نان دگر را نيز خورد * پس روان گرديد از دنبال مرد

همچو سايه از پى او مىدويد * عف و عف مىكرد و رختش مىدريد

گفت عابد ، چون بديد اين ماجرا * من سگى چون تو نديدم بىحيا

صاحبت غير دو نان جو نداد * وان دو را خود بستدى اى كج نهاد

ديگرم از پى دويدن بهر چيست * وين همه رختم دريدن بهر چيست

سگ به نطق آمد كه‌اى صاحب كمال * بى حيا من نيستم چشمت بمال

هست از وقتى كه بودم صغير * مسكنم ويرانه‌ىاين گبر پير

گوسفندش را شبانى مىكنم * خانه‌اش را پاسبانى مىكنم

گه به من از لطف نانى مىدهد * گاه مشت استخوانى مىدهد

گاه از يادش رود اطعام من * در مجاعت تلخ گردد كام من

روزگارى بگذرد كاين ناتوان * نه ز نان يابد نشان نه استخوان

گاه هم باشد كه اين گبر كهن * نان نيابد بهر خود نه بهر من

چونكه بر درگاه او پرورده‌ام * رو به درگاه دگر ناورده‌ام

هست كارم بر در اين پير گبر * گاه شكر نعمت او گاه صبر

تو كه نامد يكشبى نانت بدست * در بناى صبر تو آمد شكست