الكشكول (كشكول) (با ترجمه روان و فهرست موضوعى) (فارسى) — الصفحة ١١٧

پند

كى از آن باغت رسد بويى بدل * تا بكى چون خر بمانى پا به گل

چون خرى در گل فتد از گام تيز * دمبدم جنبد براى عزم خيز

حس تو از حس خر كمتر بداست * كه دل تو زين وحلها برنجست

در وحل تأويلها درميتنى * چون نمىخواهى كزآن دل بركنى

كاين روا باشد مرا من مضطرم * حق نگيرد عاجزيرا از كرم

او گرفتار است و چون گفتار كور * اين گرفتن را نبيند از غرور

مىبگويند اينجا گفتار نيست * از برون جوئيد كاندر غار نيست

اين همى گويند و بندش مىنهند * او همى گويد ز من كى آگهند

گر ز من آگاه بودى اين عدو * كى ندا كردى كه اين گفتار ( آن كفتار ) كو

پند

پند

به يكى از صوفيان گفته شد : چى شده ، هر وقت حرف مىزنى ، هركس مىشنود مىگريد ولى كسى از سخن واعظ شهر نمىگريد ؟ گفت : گريه زن بچه مرده مانند گريه نوحه گر نمىماند !

مولوى

گر بود در ماتمى صد نوحه گر * آه صاحب درد را باشد اثر

همايون

ممتاز بود ناله‌ام از ناله‌ى عشق * چون آه مصيبت زده در حلقه ماتم

مولوى

زين جهان تا آن جهان بسيار نيست * در ميانه جز دمى ديوار نيست

هر كبوتر مىپرد از جانبى * ما كبوتر جانب بىجانبى

ما نه مرغان هوا نه خانگى * دانه‌ى ما دانه‌ى بىدانگى

زان فراخ آمد چنان روزى ما * كه دريدن شد قبا دوزى ما

*

اذكرونى اگر نفرمودى * زهره‌ى نام او كرا بودى

بقياسات عقل يونانى * نرسد كس به ذوق ايمانى

عقل خود كيست تا به منطق رأى * ره برد با جناب پاك خداى

گر به منطق كسى ولى بودى * شيخ سنت ابوعلى بودى