بدايع الحكم (فارسى) — الصفحة ١٥١

اشاره به اينكه ظهور حق اول - جل و علا - با آنكه از حدود مجرد بود به آن جهت كه ظهور او باشد به اختلاف قوه و ضعف نظر و مشاهده سالك مختلف شود

اشاره به اينكه ظهور حق اول از آنجا كه ظهور او بود از حد وجودش نيز مجرد باشد

اشاره به اينكه ظهور حق اول از آنجا كه ظهور او بود از حد وجودش نيز مجرد باشد

بر آن ديگرى جارى و صادق بود ( 163 ) پس حاكى از حق و مظهر بالذات او ظهور او باشد از آنجا كه ظهور او بود ، نى از آنجا كه محدود باشد به حدود ، يعنى ظهور او آنگاه حاكى از او بود كه در نظر سالك مكاشف حدود او اگرچه حدّى وجودى بود ، ملغى شود ، زيرا كه حدّ بما هو حدّ از غير محدود به ذات حاكى نشود ، پس تجلى ذاتى اختصاص ظهور حق باشد به ذات و يا به صفات ، نه در مظهرى و مرآتى به حسب مرتبه يا حدّى اگرچه ظهور را مرتبه‌اى بود و حدّى ، زيرا كه حكم حكايت از آن جهت كه حكايت بود در حكم محكى عنه فانى و مستهلك باشد ، پس تعيّن او در نظر مكاشف ملغى بود و هرچه نمايد و او بيند تعين محكى عنه بود ، و اگر تعيّن محكى عنه از حدود مجرد باشد ، مجرد نمايد ، چه اگر محدود نمايد ، حكايت از او حكايت نكرده باشد ، لكن ظهور و نمايش را به حسب قوّت نظر و شهود و ضعف او اختلاف

اشاره به اينكه ظهور حق اول - جل و علا - با آنكه از حدود مجرد بود به آن جهت كه ظهور او باشد به اختلاف قوه و ضعف نظر و مشاهده سالك مختلف شود

اشاره به اينكه ظهور حق اول - جل و علا - با آنكه از حدود مجرد بود به آن جهت كه ظهور او باشد به اختلاف قوه و ضعف نظر و مشاهده سالك مختلف شود

شود ، و ظهور حق به ذات و صفات به عينه صدور فعل او بود ، پس ظهور او به عينه فعل او باشد زيرا كه از انحاء ظهور ، ظهور فاعل بود به فعل خود ، چنان كه ظهور شىء به صفت نيز از انحاء ظهور او بود ، پس ذات حق اول - تبارك و تعالى - به كنه منزه و مبرى بود از ظهور در اشياء بلكه فعل او ظاهر بود ، و فعل او به عينه ظهور او باشد به وجه ، و وجه او به عينه فعل او باشد