بدايع الحكم (فارسى) — الصفحة ١١٤

اشاره به معنى فيض اقدس

ربوبيّت ذاتيه كه مبدأ ربوبيت فعليه بود ، مربوباتى خواهند كه به ذات با حقايق آنها مناسب باشند ، و از آنجا كه اسماء ذاتيه

اشاره به اينكه ماهيات امكانيه منبع اسماء اليه در علم سابق بر ايجاد موجود باشند

اشاره به اينكه ماهيات امكانيه منبع اسماء اليه در علم سابق بر ايجاد موجود باشند

حاكيند از ذات احديهء جامعهء بسيطهء من جميع الجهات و به اين جهت به صورت جمع و اتحاد به وجود حضرت ذات جامعهء جميع صفات موجود باشند ، مربوبات آنها - كه به اقتضاى ذاتى آنها بىواسطه بر جهت جمع آنها به وجهى كه عبارت از وجود حضرت احديت بود ، و بر جهت فرق آنها كه عبارت از اختلاف مفهومى آنها بود مترتب شوند - به صورت جمع و اتحاد ، در صقعى از علم ازلى كمالى كه مرتبه متأخره از مرتبهء اسماء بود به تبع اسماء موجود باشند ، و به اعيان ثابتهء امكانيّه معروف و به اعيان

اشاره به اعيان آبائيه و اعيان امهاتيه

اشاره به اعيان آبائيه و اعيان امهاتيه

امهاتيه موسوم باشند ، چنان كه اسماء ذاتيه به اعتبار تعلق آنها به آن اعيان ( 121 ) به اعيان آبائيّه مسمى شده‌اند ، و طلب مظاهر بالذات و اقتضاى ذاتى هر مقتضى ، نسبت به مقتضى نوعى از محبت بود و كلمهء « أن اعرف » اشاره بود به تعلق اسماء ذاتيه به اعيان ثبوتيهء امكانيه به تعلق جمعى ، چنان كه مناسبت بساطت صرفه ، و وحدت حقّهء حقيقيّه بود ، و مجموع اسماء ذاتيه به اعتبار اين تعلق مسمى بود به مقام واحديّت چنان كه اعتبار ذات جامعهء جميع كمالات بدون اعتبار اسماء و عنوانات و رسوم مسمّى بود به مقام احديّت ، و انفس اعيان متعلقهء باسماء و مترتّبه

اشاره به معنى فيض اقدس

اشاره به معنى فيض اقدس

بر آنها به فيض اقدس مسمى باشد ، پس فيض اقدس عبارت بود از اعيان ثبوتيهء امكانيه كه ماهيات متقرره ، در صقعى از علم ازليند و موجودند به نحوى از تبعيّت حضرت ذات الهيّه ، خواهى