بدايع الحكم (فارسى) — الصفحة ١٠٣
اشاره به اينكه مفاض عليه مفيض خود را ادراك نتواند كرد مگر به قدرى كه مفيض به او افاضه كرده است .
به وجه نزول بدون آنكه تجافى كند از مقام قدس خود در مرآت ذات مجعول بالذات ، و جلوهء او باشد در مظهر و مجلاى او ، پس مشاهده مرتبط در مرتبهء مشاهده ربط بود به آن جهت كه ربط به
اشاره به مثل ادراك واجب الوجود تعالى به وجه به علم حضورى اشراقى
اشاره به مثل ادراك واجب الوجود تعالى به وجه به علم حضورى اشراقى
او بود ، و از او حاكى باشد ، نه در مقام مرتبط اليه و درجهء او ، چنان كه از يعقوب بن اسحق كندى مترجم كلمات معلم اول - قدس سرهما - منقول بود به اين عبارت : « اذا كانت العلة الاولى متّصله بنا « 1 » لفيض [ ها ] علينا و كنا غير متّصلين بها الّا من جهة ، فقد يمكن فينا ملاحظتها على قدر ما يمكن للمفاض عليه أن يدرك المفيض فيجب ان لا ينسب قدر احاطتها بنا الى قدر ملاحظتنا لها لانّها اغزر و اوفر استغراقا » . يعنى چون علت اولى ( 110 ) و مبدأ وجود - جل جلاله - متصل باشد به ما از آنرو كه بر ما افاضه كند ، و ذوات ما و كمالات ذوات ما به افاضهء او بود ، بلكه به وجهى نفس افاضهء او باشد ، و ما متصل نيستم به او مگر از آن راه كه او به ما متصل باشد ، و آن راه افاضهء او
اشاره به اينكه مفاض عليه مفيض خود را ادراك نتواند كرد مگر به قدرى كه مفيض به او افاضه كرده است .
اشاره به اينكه مفاض عليه مفيض خود را ادراك نتواند كرد مگر به قدرى كه مفيض به او افاضه كرده است .
باشد بر ما ، پس گاهى ممكن باشد ، در بعضى قواى ما كه او را ملاحظه كنيم ، لكن به قدريكه مفاض عليه تواند مفيض را ملاحظه كند ، يعنى به اندازهء افاضه او بر او ، و بر اندازهء مرتبهء خود در قبول افاضهء او ، نه به اندازهء مرتبه و مقام او ، پس واجب باشد كه نسبت ندهيم اندازهء احاطهء او را به ما به اندازهء ملاحظهء ما او را ، زيرا كه احاطهء او در استيعاب و شمول
( 1 ) - در اصل بدايع لفيضه كه از نظر نحوى اشتباه مىباشد و تا آخر مطلب