بدايع الحكم (فارسى) — الصفحة ٩٩
اشاره به توجيهى از براى قول بعضى از اشاعره كه قايل شدهاند به جواز رؤيت واجب الوجود
تفريد و آئين بود ، سه فرقه شدهاند ، فرقهاى گويند : خداوند - تعالى عمّا يقول الظالمون علوا كبيرا - در نشأة دنيا نيز ديده مىشود به همين ديده كه مبصرات محسوس شوند ، فرقهء ديگر گويند : كه ديده شود ، لكن در آخرت لكن از آنجا كه اشاعره آخرت را عود روح دانند به بدن در نشأه دنيا ، و معاد را قطعهاى از دنيا دانند اين فرقه با فرقهء اولى چندان فرقى در اين باب ندارند ، چه هردو فرقه رؤيت را در دنيا دانند و در نشأه محسوسه به حواس دنيويه ، لكن فرقهء دوم او را به قطعهء خاص از زمان دنيوى مخصوص كنند ، و فرقهء ديگر گويند : كه ديده مىشود لكن نه به اين ديده ، و قول اين فرقه را محمل صحيحى
اشاره به توجيهى از براى قول بعضى از اشاعره كه قايل شدهاند به جواز رؤيت واجب الوجود
اشاره به توجيهى از براى قول بعضى از اشاعره كه قايل شدهاند به جواز رؤيت واجب الوجود
بود اگر توجيه « القول بما لا يرضى به صاحبه بل لا يفهمه » نباشد و آن محمل چنين بود كه منظور قائل ، رؤيت كنه ذات اقدس نباشد ، بلكه رؤيت آيات و مجالى و مرائى و مظاهر بود به حسب ظهورات اسماء و صفات ذاتيه به وجه نزول در مظاهر شئونات ذاتيهء فعل اطلاقى حق اول - جل و علا - كه به فيض مقدس ، و حق ثانى و حق مخلوق به معروف باشد ، چه ديدهء باطن عكوس اسماء و تجليات صفات حق اول را در مرائى وجودات امكانى از آنجا كه وجودند مشاهده تواند كرد ، چنان كه معدن علوم ربّانى و تمام مظهر اسماء و صفات سبحانى ( 106 ) كه مراد از كلام جامع : « تخلقو باخلاق اللّه » بود ، در جواب سائلى كه عرض كرده است : « هل رايت ربّك » . [ حين عبدته ] ؟ فرموده است : ويلك ما كنت اعبد ربّا لم اره ، قال