انوار جليه در كشف اسرار حقيقت علويه (فارسى) — الصفحة ٤٤٩

فهرست اشعار فارسى

گر بياموزى صفير بلبلى * تو چه دانى كو چه دارد با گلى

164

گر مىبرندت واصلى گر مىروى بىحاصلى * رفتن كجا ، بردن كجا ، توفيق ربانى است اين

163

گشت آسان بر من از لطف خدا * فهم اسرار بقا بعد از فنا

274

گه به طوف عالم علوى رود * گه مطافش عالم سفلى بود

227

گه مجرد مىشود گه منطبع * گاه و اصل گردد و گه منقطع

227

لحن مرغان را اگر واصف شوى * بر مراد مرغ كى واقف شوى

164

مردگى اينجا به از صد زندگى * هركه ميرد يابد او پايندگى

281

مىرود بىروى پوش اين آفتاب * فرط نور اوست رويش را حجاب

102

ناريان مر ناريان را جاذبند * نوريان مر نوريان را طالبند

226

وانكه مردن پيش او شد فتح باب * سارعوا آيد مر او را در خطاب

283

وجود اوليا او را چو عضوند * كه او كل است و ايشان جمله جزءند

209

هرچه هست از قامت ناساز بىاندام ماست * ورنه تشريف تو بر بالاى كس كوتاه نيست

141

هر زمان نو مىشود دنيا و ما * بىخبر از نو شدن اندر بقاء

274

هر كسى را سوى گنج ار ره بدى * هر گدايى اندر اين ره شر بدى

164 ، 166

هركه را اسرار حق آموختند * مهر كردند و دهانش دوختند

338

هركه مرد از آرزوى نفس شوم * هست قدرش برتر از درك فهوم

281

هر مرتبه از وجود حكمى دارد * گر حفظ مراتب نكنى زنديقى

109

هست در هر گوشه‌اش صد ميكده * هر طرف صد كعبه و صد معبده

227

همه جام است نيست گويى مى * يا مدام است نيست گويى جام

109 ، 355