الأربعين في التراث الشيعي (اربعين در فرهنگ شيعه) (فارسى) — الصفحة ١٨

رجوع شيعه به امام معصوم به عنوان يك مرجع دينى نمى باشد

و مؤاخَذ خواهد بود - زيرا اختلاف در احكام ، هم در بين اهل تسنّن موجود است و هم در بين فقهاء و علماءشيعه ، و چه بسا اين اختلاف به دو نقطه متقابل و رو در رو بينجامد و موجب دو فتواى متناقض گردد ؛ چنانچه اين مسأله با تدبّرى ابتدائى در تاريخ فقه و اختلاف فقهاء كاملًا مشهود مىباشد . در خود فتاواى اهل سنّت نيز اختلاف فتوى به وفور يافت مىشود و هيچكدام ديگرى را بر اين اختلاف ملامت و سرزنش نمىكند .

اختلاف شيعه با اهل سنّت بر اين است كه رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم به دستور خداى علىّ أعلى أميرالمؤمنين علىّ بن أبىطالب و يازده فرزند او را به عنوان ولىّ و صاحب اختيار و اراده ( كه ارادهءاو و مشيّت و خواست او بر اراده و مشيّت ما وارد و حاكم است ) بر ما نصب فرموده ، و با جملهء رسا و پر مغز : مَن كُنتُ مَولاهُ فَهذا علىٌّ مَولاهُ [ 1 ] به وضوح و روشنى حقيقت و سرّ اين انتصاب را بيان كرده است .

رجوع شيعه به امام معصوم به عنوان يك مرجع دينى نمى باشد

رجوع شيعه به امام معصوم به عنوان يك مرجع دينى نمى باشد

رجوع شيعه به امام معصوم عليه السّلام نه به عنوان يك مرجع براى احكام و عالم به احكام و فقه و تشريع است ( چنانچه مقلّد به مرجع خود و رسالهء عمليّه او مراجعه مىكند ) بلكه به اين جهت است كه امام عليه السّلام ناموس عالم خلقت و حقيقت فيض منزَل الهى و واسطهء بين حقّ و خلق در مراتب وجود و متولّى نظام عالم كون و

[ 1 ] - راجع به روايت ( مَن كنتُ مولاه فهذا علىٌّ مولاه ) به جلد هفتم كتاب امام شناسى ، تأليف حضرت علّامه آية الله العظمى حاج سيّد محمّد حسين حسينى طهرانى مراجعه شود .