البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٦٧

علت اصرار ايشان بر عيب نگفتن و بدگوئى نكردن

تا ريا ورزد و سالوس مسلمان نشود * رندى آموز و كرم كن كه نه چندان هنر است

حيوانى كه ننوشد مى و انسان نشود * ايضا - واعظ ما بوى حق نشنيد بشنو كاين سخن

در حضورش نيز ميگويم نه غيبت ميكنم

اين اشعار را اين حقير نيز جواب داده‌ام ولى جواب بيت اخير را ذكر ميكنم .

( حافظ بوى حق نشنيد از افيون مى * از حقيقت گويم اين مطلب نه تهمت ميكنم )

ايضا - بخلدم دعوت اى زاهد مفرما * كه اين سيب ز نخ زان بوستان به

اگر اين شراب خام است اگر آن فقيه پخته * بهزار بار بهتر ز هزار پخته خامى

ايضا - من حالت زاهد را با خلق نخواهم گفت * اين قصه اگر گويم با چنك و رباب اولى

ايضا - زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست * در حق ما آنچه گويد جاى هيچ اكراه نيست

بهترين شعرى كه دلالت بر صلح كل دارد اين بيت است . حافظ :

بيا كه رونق اين كارخانه كم نشود * بزهد همچو توئى و بفسق همچو منى

علت اصرار ايشان بر عيب نگفتن و بدگوئى نكردن

علت اصرار ايشان بر عيب نگفتن و بدگوئى نكردن

آنچه به نظر ميرسد در سبب اصرار ايشان ببستن زبان را از بدگوئى و صلح كل سه چيز است اول آنكه زبان علما و بدگويان را بر روى خود به بندند دوم آنكه عذر موجهى نزد عوام و غير عوام براى خود داشته باشند كه