البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى)
- المؤلف: الشيخ محمد جواد الخراساني
- الوفاة: 1397
- القسم: الفرق والمذاهب
فهرس الكتاب
- البدعة والتحريف يا آئين تصوف
- تنبيهات و تذكرات
- تصوف چيست ؟
- شرح تصوف
- اصول اسلام
- اصول مشخصه تصوف‌كه صوفى را از غير صوفى امتياز ميدهد
- مرامهاى مشخصه صوفيه
- اصول اوليه تصوف
- حدوث مدخليت عشق در تصوف
- ذكر خفى و جلى
- تبعيت از مرشد
- شرح خرقه
- علت وضع اتصال سلسله و سبب پيدايش آن
- اعتراض علماى مذاهب بر متصوفه
- جواب‌تراشى از اعتراض علماى اهل سنت
- جواب‌تراشى از اعتراض علماى شيعه بر وضع خرقه
- كميليها - و ادعاى نسبت خرقه بكميل
- معروفيها و دعوى نسبت خرقه بمعروف و حضرت رضا عليه السّلام
- ايراد اصحاب بر انتخاب معروف كرخى
- تمهيد جواب از ايراد بر انتخاب معروف كرخى
- نقض جواب و هدم اساس معروف
- دفع شبهه قضيهء خضر و موسى ( ع )
- اشكال لاينحل بر پيروان معروف
- سبب دوم وضع خرقه
- مرشد كامل
- وصول بحقيقت
- كشف و شهود
- استغناى از شرع
- وحى و الهام و هاتف
- تشريع احكام و سقوط تكليف
- سقوط تكليف
- نتيجه قضاوت منصفانه درباره صوفى حقيقى
- صوفى حقيقى حافظ است
- شگفت از عارفان شريعت مآبى
- ولايت
- مقصود از ولايت
- مراقبه و خلسه و جذبه و فناء فى اللّه و بقاء باللّه
- فناى أرادى
- فنا بمعنى انصراف
- حلول و اتحاد
- وحدت وجود - رؤيت حق - معاد روحانى - جبر
- كرامات
- متناقضات متصوفه
- قول بتعدد و كثرت طريق با نهى از غير طريق
- نهى از عيب‌گوئى در عين حرص و شهوت بر وى
- اصرار حافظ بر مذمت عيب‌كننده
- علت اصرار ايشان بر عيب نگفتن و بدگوئى نكردن
- نامحدوديت استعداد بشرى از كمالات و محدوديت از وصول
- تمجيد از پيران هر سلسله با تقييد بسلسله خود
- ذم علوم رسميه با تظاهر و تفاخر به آنها
- وحدت فلسفه و عرفان
- علت مذمت عرفا از فلسفه و منع از وى
- عبارت قاضى نور اللّه در شرح تصوف
- عقيده مؤلف و نظر در گفته قاضى نور اللّه
- محرك حميت و عصبيت قاضى نور اللّه
- منع حقانيت و تشيع بالمعنى الخاص
- وجه منع حقانيت
- وجه منع تشيع از صوفيه
- اعتماد و اتكاى قاضى نور اللّه
- تحولات تصوف
- خلاصه تحولات تصوف
- اما تحولات از جهت سوم
- ( شرح خرابات و خانقاه )
- شگفت و تعجب
- خاتمه در بيان احاديث
- قسم اول اخبار مطلقه در بطلان تصوف
- قسم دوم از اخبار
- حكم معامله و معاشرت با اهل بدعت صوفيه و غيرهم
- « وصيتى اليك ايها الطالب للحق »
- دفع شبهه
- استناد غير تطبيق و تاويل است
- خلاصه و نتيجه
- آخرين حجت بر طالب حق
- مثل اين سه تن براى توضيح مطلب
- استنطاق دو مدعى و يك بىطرف
- تشكيل محكمه عدل بقضاوت عقل
- فرق بين شيعه و عارف
- در پيرامون عشق و آنكه عشق حقيقى عشق دين است
- اشاره بفرق منتحله اسلام و تاريخچهء از تصوف
- فرق بين مجتهد و محدث و بطلان اخبارى
- شرح تصوف و تاريخ وى و شعبه‌ها وى كه از جمله شيخيت است
- تغيير نام تصوف بعرفان و سرّ افتراق او بفرقه‌هاى بيشمار
- بيان مشتركات همهء فرقه‌هاى تصوف
- دعاوى مختصه باكثر الاماشذ و ندر
- جواب نقضى از اين قياس
- ابطال قياس بجواب حلى و دفع التبلس
- نظر در حال مقيس كه بايزيد و حلاج است
- بيان همهء وجوهى كه در تاويل گفته بايزيد و حلاج
- مجددا ترديد شبسترى در اين قياس بين وجوه مذكوره و سؤال از معنى روا
- ليس كل ممكن بكائن و لا كل جائز واقع الا ان يدل عليه دليل قاطع
- دفع توهم آنكه اگر اين دعوى را حقيقت نيست
- برگشت بسؤال از معنى روا
- اشاره بحقيقت سر مگوى صوفيان
- آنها كه اهل علمند گويا كه خفتگانند
- كتبى كه اين حقير در موضوعات مختلفه تاليف كرده‌راجع به قرآن
- راجع به اصول فقه
- راجع به فقه در ابواب متفرقه
- راجع برجال
- راجع به ادبيات
- راجع بموضوعات متفرقه
- رضوان اكبر آله‌در نقض‌خرابات و خانقاه
- تقدمه در چند تذكر و سبب تأليف كتاب‌تذكرات لازمه :
- سبب تأليف كتاب
- توضيح مطلب
- من تفلسف تعرف ، و من تعرف تصوف ، و من تصوف تحرف و تخرف .
- حجت عوامانه و عوام‌فريبانه
- عصاى عجزة
- طعنهء اهل باطل مانند كسروى طعنه اهل حق را باطل نميكند
- حافظ كيست و كتابش چيست
- مذهب حافظ از نظر گويندگان
- مقتضاى نظر و تحقيق با قطع نظر از گويندگان
- مقصود و نتيجه از بحث
- اجمال عقيدهء مؤلف دربارهء حافظ
- حرفه و عمل حافظ و ارتذاقش
- مذهب حافظ نظر بكتابش
- و اما وجه نظر در اقرار او
- شواهد بر سنى بودن حافظ از كتابش
- استشهاد قاضى نور اللّه
- خواندن شعرى كاشف از تصديق به صحت عقيدهء شاعر نيست و تمثل بشعر با اراده و مراد شاعر ملازمه ندارد
- مسلك مشرب حافظ نظر بكتابش
- حافظ از نظر عبادت و زهد و تقوى
- لسان الغيب
- فهرست جمله نظريه مستنبطهء ما دربارهء حافظ
- حافظ از نظر شراب و لهو كه رقص و موسيقى است
- ثناى نالائق به حق مانند هديهء نالائق است
- تمثيل عشق و ثناى خراباتى و خانقاهى بهديهء عرب باديه‌نشين
- اشعار غير قابل حمل حافظ در شراب و باده‌نوشى
- حافظ از نظر رقص و موسيقى و بىمبالاتى و اوباشى
- حافظ از نظر عشق نظر بكتابش
- قسم اول در مدح و تعشق بپادشاهان و وزيران‌و شاهزادگان و اميرزادگان و اعيان و اشراف زمان بطمع صله
- و تقاضاى وظيفه
- 1 شاه شجاع در قصيدهء دوم .
- 2 قوام الدين محمزد وزير در قصيده سوم گويد از آن جمله :
- 3 شاه شيخ ابو اسحق در قصيده چهارم گويد از آن جمله :
- 4 شاه يزد :
- 5 حاجى قوام الدين حسن از آن جمله :
- 6 يكى از شاهان وقت :
- 7 يكى از وزيران :
- 8 شاه :
- 9 وزير :
- 10 فخر الدين عبد الصمد
- 11 شاه منصور :
- 12 شاه :
- 13 خواجه قوام الدين وزير :
- 14 شاه :
- 15 ابو الفوارس شاه شجاع يا پسرش يا ديگر :
- 16 شاه منصور .
- 17 ايضا شاه منصور :
- 18 وزير عماد الدين كه غزلش در باب شراب گذشت :
- 19 سلطان غياث الدين :
- 20 شاه يحيى پاشاه منصور :
- 21 سلطان اويس ايلگانى :
- 22 شاه يحيى .
- 23 در تأسف بر فوت شيخ ابو اسحق :
- 24 يكى از شاهان
- 25 درباره شاه منصور
- 26 شاه :
- 27 شاه تبريز سلطان اويس
- 28 وزير
- 29 شاه شجاع :
- 30 وزير قوام الدين محمّد صاحب عيار :
- 31 خواجه جلال الدين كه به سفر رفته
- 32 شاه شجاع غزلش در باده گذشت :
- 33 شاه شجاع :
- 34 ايضا شاه شجاع :
- ايضا شاه شجاع :
- 35 شاه و ظاهرا امير تيمور است :
- 36 شاه يحيى :
- 37 حاجى قوام الدين حسن :
- 38 درباره وزير گويد هنگاميكه حافظ در سفر بوده :
- 39 شاه منصور :
- 40 در فتح و برگشت او بسلامت گويد
- 41 براى شاه يا وزير قوام الدين محمّد صاحب عيار :
- 42 وزير :
- 43 ايضا وزير .
- 44 توران شاه :
- 45 جلال الدين وزير :
- 46 شاه :
- 47 سلطان هند يا يكى از سلاطين ما وراء النهر :
- 50 قوام الدين حسن كه همان حاجى قوام است :
- 41 شاه يحى
- 52 شاه :
- 53 امير تيمور گويد :
- 54 شاه منصور
- 56 شاه :
- 57 ايضا شاه
- 58 ايضا شاه
- 60 شاه
- 61 شاه يحيى
- 61 ايضا درباره شاه تركان گويد :
- 62 وزير
- 63 وزير ابو النصر ابو المعالى
- 64 گلايه از شاه
- 65 تشويق خدمتگذارى بجلال الدين
- 66 درباره شاه كه مسافرت بحجاز كرده بوده گويد :
- 68 شاه يحيى
- 68 وزير كه مسافرت كرده
- 69 وزير جلال الدين
- 71 ايضا شاه
- 72 ايضا شاه
- 73 ايضا شاه و ظاهرا شاه منصور باشد
- 75 سلطان احمد بن اويس ايلگانى كه در بغداد بوده
- 77 شاه منصور :
- 78 در تاريخ قتل قوام الدين صاحب عيار گويد :
- 79 در تاريخ فوت حاجى قوام الدين حسن گويد :
- 80 ايضا اظهار تأسف بر فوت پنج نفر و طلب مغفرت براى ايشان
- 82 ايضا در شكايت بشاه و اظهار طمع گويد :
- 83 شاه و ظاهرا شاه منصور است
- 84 شاه :
- 86 شاه هنگام مسافرت
- 87 شاه
- 88 شاه :
- 89 شاه و ظاهرا شاه منصور است
- 90 شاه :
- 90 شاه :
- 92 شاه هنگام سفر
- 93 شاه :
- 93 شاه :
- 95 شاه :
- 96 امير تيمور
- 97 شاه :
- 98 در تملق بشاه با درخواست وظيفه
- 99 شاه :
- 100 شاه :
- 101 شاه :
- 102 شاه :
- 103 شاه :
- 104 شاه :
- 105 شاه منصور يا شاه يحيى
- 106 شاه وزير
- 107 وزير
- 108 امير تيمور
- 109 شاه و ظاهرا شاه منصور است
- 110 يكى از خواص شاه
- 111 يكى از اميران
- 112 يكى از اميران
- 113 يكى از اميران
- 114 امير فرخ
- 115 براى يكى از اميران
- 116 ايضا براى يكى از اميران
- 117 ايضا براى يكى از اميران :
- 118 براى يكى از وزيران
- 119 براى شاه :
- 120 يكى از شاهان
- 121 يكى از شاهزادگان :
- 122 براى يكى از اميران
- 123 ايضا براى يكى از اميران
- 124 براى يكى از اميران يا وزيران :
- 125 يكى از اميران :
- 126 براى يكى از اميران يا وزيران :
- 127 براى يكى از اميران يا وزيران
- 128 ايضا براى يكى از اميران يا وزيران
- 129 ايضا براى يكى از اميران يا وزيران :
- قسم دوم در عشق‌ورزى به اشخاص مختلف
- ارادتمندى و عشق‌ورزى حافظ به پير مغان
- استنتاج
- شواهد ده گانه بر تصنع حافظ در عشق و عرفان
- گستاخى و ستيزه‌گى حافظ با پير مغان شاهد بر بىصفائى او است
- ارتباط سرى حافظ و خرابات با دولتهاى وقت
- حافظ اهل تملق و طمع است پس از عشق و معرفت عاريست
- شاهد ششم بر آنكه عشق و عرفان حافظ هنرى و تصنعى است
- شاهد هفتم بر بىمعرفتى حافظ خودستائى اوست
- شاهد هشتم بر بىصفائى او حسد است
- شاهد نهم بر بىصفائى حافظ ريا و نفاق اوست
- شاهد دهم بر وهن حافظ لغو و ياوه‌گوئى اوست
- طريق اول در اشعار بىمعنى لاف و گزاف است
- طريق دوم
- بىحيائى و وقيحانه خارج از عرفان و عارفانه است
- طريقه چهارم در شعر بىمعنا توهين بمقدسات است
- طريقه پنجم
- طريقه ششم
- طريقه هفتم
- طريقه هشتم
- طريقهء نهم
- طريقه دهم
- نداى عام بقاطبه شيعه از خاص و عام
- خاتمه در بيان راههاى عوام‌فريبى و ذكر پنديات حافظ
- سوم از اره‌هاى عوام‌فريبى
- دفع توهم
- چهارم از راههاى عوام‌فريبى
- پنجم از راههاى عوام‌فريبى
- ششم از راههاى عوام‌فريبى
- هفتم از راههاى عوام‌فريبى زمزمه عرفان است
- هشتم از راههاى عوام‌فريبى كشف و كرامت است
- نهم از راههاى عوام‌فريبى صحبت صورت و دل است
- چون عرفان متعارف بافتنى است از مؤلف هم بشنويد
- آخرين بيان در تشريح عرفان
- عرفان چيست و تحصيلش بچيست
- عرفان را از چه راه بايد تحصيل كرد
- ادبيات و علوم مشتركه عرفان نيست و شاهد بر صدق دعوى عارفان نيست
- عرفان اسلام چيست و بچيست
- دهم از راههاى عوام‌فريبى
- پند است يا نصيحت ، گند است يا فضيحت
- حكم ديوان حافظ از نظر فقاهت
- « لطيفه »
- « تنبيه »