البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٤٤٦

حكم ديوان حافظ از نظر فقاهت

آنچه با خرقهء حافظ مى انگورى كرد

يا آنكه بگويم :

نه به صد وصله كه با وصله رفو نتوان كرد * آنقدر رخنه كه در خرقهء حافظ افتاد

حكم ديوان حافظ از نظر فقاهت

حكم ديوان حافظ از نظر فقاهت

در اول كتاب گفته شد كه بحث در اين كتاب از دو جهت است ( حافظ كيست و كتابش چيست ) ولى چون بحث و نظر در اطراف حافظ كاملا و تفصيلا روشن گرديد ديگر كتابش احتياج به بحث تفصيلى و تكرار نظر ندارد بلكه حال اين ديوان ضمنا نيز معلوم گرديد پس بر هيچ فقيه و متشرعى حكم اين كتاب مخفى نخواهد ماند زيرا كه آنچه دربارهء حافظ گفته شد از فسق و كفريات و خلاف مذهب و لغويات و تحريص بر شراب و حرام و امر بمنكر و ترغيب بر بطالى و لايبالىگرى و توهين به انبيا و ملائكه و مقدسات و مدح فساق و فجار و ترويج اباطيل و اشاعهء منكرات بطوريكه شايسته آنست كه آن پيش را كه براى پير خود گفته اينكه ميگويند آن خوشتر ز حسن ( الخ ) منقلب بضدش كنيم و بر او بخوانيم :

اينكه ميگويند آن بدتر زبد * حافظ اين را دارد و آن نيز هم

يا بگوئيم : آنچه بدها هه دارند تو تنها دارى همهء اين عيب و عوار و زشتيها كه بر او ثابت كرديم منشأش همين كتاب است پس اين ديوان مجموعهء همهء رذائل و قبائح و خلاف مذهب و خلاف دين و خلاف آئين شرع مبين و دعوت فسق و فجور و تزيين معاصى و ارشاد بضلالت و گمراهى و تربيت به سيرهء الحاد و تعطيل و تعليم زندقه و اباطيل است پس شك و شبههء نيست