البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٤٤١

پند است يا نصيحت ، گند است يا فضيحت

دولت آنست كه بىخون دل آيد بكنار * ورنه با سعى و عمل باغ جنان اين همه نيست

گر پير مغان شد من شد چه تفاوت * در هيچ سرى نيست كه سرى ز خدا نيست

بگير طره مه طلعتى و قصه مخوان * كه سعد و نخس ز تأثير زهره وز حلست

برو اى زاهد و بر درد كشان خرده مگير * كه ندادند جز اين تحفه بما روز الست

در عشق خانقاه و خرابات فرق نيست * هر جا كه هست پرتو روى حبيب هست

آنجا كه كار صومعه را جلوه ميدهند * ناقوس دير راهب و نام صليب هست

در كنج دماغم مطلب جاى نصيحت * كاين گوشه پر از زمزمه چنك و رباب است

مباش بى مى و مطرب كه زير طاق سپهر * بدين ترانه غم از دل بدر توانى كرد

نصيب ماست بهشت ايخدا شناس برو * كه مستحق كرامت گناهكار كند

مصلحت ديد من آنست كه ياران همه كار * بگذارند و خم وطره يارى گيرند

يا رب اين بچه تركان چه دليرند به خون * كه به تيره مژه هر لحظه شكارى گيرند

رقص بر شعر تر و ناله و نى خوش باشد * خاصه رقصى كه در او دست نگارى گيرند

گفتم صنم پرست مشو و با صمد نشين * گفتا بكوى عشق هم اين و هم آن كنند

گفتم شراب و خرقه نه آئين مذهب است * گفت اين عمل بمذهب پير مغان كنند

مى خور كه صد گناه ز اغيار در حجاب * بهتر ز طاعتى كه بر وى و ريا كنند

عيب مى جمله بگفتى هنرش نيز بگو * نفى حكمت مكن از بهر دل عامى چند

چه ملامت رسد آن را كه چنين باده خورد