البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٤٣٨

دهم از راههاى عوام‌فريبى

حافظ ارجان طلبد غمزهء مستانه يار * خانه از غير بپرداز و بهل تا ببرد

مصراع : خواجه آنست كه باشد غم خدمتكارش اين در تملق و اظهار طمع بجلال الدين وزير است مصرع اولش دلربائى همه آن نيست كه عاشق بكند مصراع : خوش باش كه ظالم نبرد راه به منزل اين را از باب مداهنه و خوش باشى شاه يحيى گفته مصراع اولش دور فلكى يكسره بر منهج عدل است مصراع :

من پير سال و ماه نيم يار بيوفاست

اينهم براى شاه يحيى است يا شاه منصور مصرع دومش بر من چو عمر ميگذرد پير از آن شدم ، بعد گفته

اى گلبن جوان بر دولت بخور كه من * در سايهء تو بلبل باغ جهان شدم

مصراع :

حافظ وظيفهء تو دعا گفتن است و بس

، مصرع دوم :

در بند آن مباش كه نشنيد يا شنيد ،

مصرع :

اگر بدست من افتد فراق را بكشم

مصرع دوم

كه روز هجر سيه باد و خانمان فراق ،

اين هم براى يكى از شاهان و وزير است بعلاوه كه خرافتگوئى كرده و نيز چند بيت ديگر هم هست كه براى پير است و طعنه بر رقيبانش

برو اين دام بر مرغ دگرنه * كه عنقا را بلند است آشيانه

اين عتاب پير است كه بوى كرده در مقام عهد شكنى مصراع :

چون پير شدى حافظ از ميكده بيرون شو

مصرع دوم :

رندى و هوسناكى در عهد شباب

اولى اين هم پيش گذشت كه تأسف بر تفريط و نفاق كاريهاى خود است مصراع :

هر سخن وقتى و هر نكته مكانى دارد

مصرع اول با خرابات نشينان ز كرامات ملاف ، بعد گويد

مدعى گو لغز و نكته بحافظ مفروش * كلك ما نيز زبانى و بيانى دارد

مصراع : تلقين و درس اهل نظر يك اشارت است مصراع دوم : گفتم كنايتى و مكرر نميكنم . بعد گويد