البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٤٣٢

دهم از راههاى عوام‌فريبى

كه حيف باشد از او غير او تمنائى

با آنكه مخالف اين بسيار گفته بلكه همه‌اش از سوز و گذار و هجر و فراق و طلب وصل و اظهار اشتياق دم مىزند مع ذالك اين را هم براى خوشامد پير گفته و اين هم نوعى از استماله و تملق است چنانچه بشاه گفته در دائرهء قسمت ما نقطهء پرگاريم رأى آنچه توانديشى حكم آنچه تو فرمائى

دهقان « 1 » سالخورده چه خوش گفت با پسر * كاى نور چشم من بجز از كشته ندروى

اين هم با آنكه حكايت پند است از باب استمالهء قلب شاهست يعنى تا احسان نكنى خدمت نبينى چنانچه گفته :

چو ذكر خير طلب ميكنى سخن اينست * كه در بهاى سخن سيم و زر دريغ مدار

بيا كه قصر امل سخت سست بنياد است * بيار باده كه بنياد عمر بر باد است

نصيحتى كنمت ياد گير و در عمل آر * كه اين حديث ز پير طريقتم باد است

مجود درستى عهد از جهان سست نهاد * كه اين عجو زه عروس هرار داماد است

اين را هم در ترغيب بر عيش و باده نوشى و استماله و استعطاف قلب شاه گفته كه بدينوسيله چيزى اعاذى كند زيرا كه گفته :

مگر تعلق خاطر به ماه رخسارى * كه خاطر از همه غمها به مهر او شاد است

سحر با باد ميگفتم حديث آرزومندى بفصل شاهان مراجعه شود تا معلوم شود كه براى شاهست :

درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد

( 1 ) قبلش اينست : اين قصهء عجب شنو از بخت واژگون * ما را بكشت يار به انفاس عيسوى چشمت بغمزه خانهء مردم خراب كرد * مخموريت مباد كه خوش مست ميروى