البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٣٦

طريقهء نهم

اگرچه زنده رود آب حيوات است * ولى شيراز ما از اصفهان به

و در يكى از سفرهايش در فراق شيراز گفته :

خداى را مددى اى رفيق ره تا من * بكوى ميكده ديگر علم بر افرازم

خرد ز پيرى من كى حساب برگيرد * كه باز با صنمى طفل عشق ميبازم

هواى منزل يار آب زندگانى ماست * صبا بيار نسيمى ز خاك شيرازم

باز ضد همهء اينها گفته :

ما آزموده‌ايم درين شهر بخت خويش * بايد برون كشيد از اين دار رخت خويش

ره نبرديم به مقصود خود اندر شيراز * خرم آن روز كه حافظ ره بغداد كند

و گفته :

آب و هواى فارس عجب سفله‌پرور است * كو همرهى كه خيمه ازين خاك بركنم

حيف است بلبلى چو من اكنون درين قفس * با اين لسان عذب كه خامش چو سوسنم

سخندانى و خوشخوانى نميورزند در شيراز * بيا حافظ كه تا خود را به خاك ديگر اندازيم

ايضا : نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد * بختم ار ياز شود رختم از اينجا ببرد

( 12 ( و باز يك جا گويد :

آندم كه دل بعشق دهى خوش دمى بود * در كار خير حاجت هيچ استخاره نيست

جاى ديگر گفته :

بعزم توبه سحر گفتم استخاره كنم * بهار توبه شكن ميرسد چه چاره كنم