البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٣٤

طريقهء نهم

( 8 ) يك جا گويد :

در خرابات مغان نور خدا ميبينم * وين عجب بين كه چه نورى ز كجا ميبينم

با آنچه دربارهء خرابات و پير مغان گفته كه پيش گذشت جاى ديگر ميگويد .

ره نبرديم به مقصود خود اندر شيراز * خرم آن روز كه حافظ ره بغداد كند

( 9 ) باز يك جا گويد :

دوش ديدم كه ملائك در ميخانه زدند * گل آدم بسرشند و به پيمانه زدند

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند * و ندران ظلمت شب آب حياتم دادند

بر در ميخانه عشق ايملك تسبيح‌گو * كاندر آنجا طينت آدم مخمر كنند

جاى ديگر گويد :

همه كارم ز خود كامى ببدنامى كشيد آخر * نهان كى ماند آن رازى كزو سازند محفلها

و گويد

كردار اهل صومعه‌ام كرد مى پرست * اين دود بين كه نامه من شد سياه ازو

مشورت با عقل كردم گفت حافظ مى بنوش * ساقيا مى ده بقول مستشار موتم

و با آنچه در باب اظهار ندامت و پشيمانيش ذكر شد .

( 10 ) يك جا گويد

بجان دوست كه غم پرده شماندرد * گر اعتماد بر الطاف كارساز كنيد

حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مريز * حاجت آن به كه بر قاضى حاجات بريز

باز جاى ديگر گويد

اعتمادى نيست بر كار جهان * بلكه با گردون گردان نيز هم