البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٣٢

طريقهء نهم

كمال دلبرى و حسن در نظر بازيست * بشيوهء نظر از نادران دوران باش

دوستان عيب نظر بازى حافظ مكنيد * كه من او را ز محبان شما ميبينم

عاشق و رند و نظر بازم و ميگويم فاش * تا بدانى كه به چندين هنر آراسته‌ام

( 3 ) يك جا گويد :

لاف عشق و گله از يار زهى لاف دروع * عشقبازان چنين مستحق هجرانند

در كوى ما شكسته دلى ميخرند و بس * بازار خودفروشى از آنسوى ديگر است

باز يك جا آنهمه گله و شكايت و بىادبى نسبت بمعشوق كه گذشت .

( 4 ) يك جا گويد :

در عشق خانقاه و خرابات فرق نيست * هر جا كه هست پرتو روى حبيب هست

تو خانقاه و خرابات در ميانه مبين * خدا گواست كه هر جا كه هست با اويم

غرض ز مسجد و ميخانه‌ام و صال شماست * جز اين خيال ندارم خدا گواه منست

گر پير مغان مرشد من شد چه تفاوت * در هيچ سرى نيست كه سرى ز خدا نيست

باز جاى ديگر ميگويد :

هر آنكسى كه در اين حلقه نيست زنده بعشق * بر او نمرده به فتواى من نماز كنيد

تا ابد بوى محبت بمشامش نرسد * هر كه خاك در ميخانه برخساره نرفت

گو برو و آستين بخونجگر شوى * هر كه درين آستانه راه ندارد

( 5 ) يك جا گويد :

تا فضل و عقل بينى بىمعرفت نشينى * يك نكته‌ات بگويم خود را مبين كه رستى

با آنهمه خود بينى و تعريف از خود كه گذشت و با آنكه در مقام تحسر و تأسف خود ميگويد :

فلك بمردم نادان دهد زمام مراد * تو اهل فضلى و دانش همين گناهت بس