البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٢٥

طريقه هشتم

مى خور كه عاشقى نه بكسب است و اختيار * اين موهبت رسيده ز ميراث فطرتم

در اينجا ظاهر مىكند كه ميخوردن مخالف با عاشقى نيست .

مكن در اين چمنم سرزنش به خود روئى * چنان كه پرورشم ميدهند ميرويم

تو خانقاه و خرابات در ميانه مبين * خدا گواست كه هر جا كه هست با اويم « 1 »

بارها گفته‌ام و بار دگر ميگويم * كه من گمشده اين ره نه به خود ميپويم

در پس آينه طوطى صفتم داشته‌اند * آنچه استاد ازل گفت بگو ميگويم

من اگر خارم اگر گل چمن آرائى هست * كه از آن دست كه ميپروردم ميرويم

نقش مستورى و مستى نه بدست من و تست * آنچه استاد ازل گفت بگو آن كردم

دارم از لطف ازل جنت فردوس طمع * گرچه دربانى ميخانه فراوان كردم

برو اى ناصح و بر دردكشان خورده مگير * كار فرماى قدر مىكند اين من چه كنم

برق غيرت چو چنين ميجهد از مكمن غيب * تو به فرما كه من سوخته خرمن چه كنم

شاه تركان چو پسنديد بچاهم افكند * دستگير ار نشود لطف تهمتن چه كنم

مددى « 2 » گر بچراغى نكند آتش طور * چاره تيره شب وادى ايمن چه كنم

( 1 ) يعنى با پيرم زيرا كه قبل از اين گويد . اگر كه پير مغان در به روى نگشايد * كدام در بزنم چاره از كجا جويم اين را در مقام غذرخواهى به پير گويد كه اگر گاهى بخانقاه روم نقض پيمان نكردم بلكه در خانقاه نيز با تو هستم . ( 2 ) مقصود تملق و تضرع به امير تيمور است پس مقصود از آتش طور هم اوست و مقام وصل او را وادى ايمن فرض كرده مقصودش از خلد برين نيز دربار است كه شاعرى دربارى همواره مقام و روشى حافظ بوده چنان كه خود گفته