البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣١٧

طريقه هفتم

چه ملامت رسد آن را كه چنين باده خورد * اين نه عيب است بر عاشق رند و نه خطال است

باده نوشى كه در او روى و ريائى نبود * بهتر از زهدفروشى كه در او روى و رياست

ما نه مردان ريائيم و حريفان نفاق * آنكه او عالم سر است بدينحال گو است

فرض ايزد بگذاريم و بكس بد نكنيم * گر بگوئيد روانيست بگوئيم روا است

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوريم * باده از خون رزان است نه از خون شما است

اين نه عيب است كزين عيب خلل خواهد بود * ور بود نيز چه شد مردم بىعيب كجا است

به اين غزل دقت كن كه چه استدلالات عاميانه و عوام‌فريبانه مىكند

گر مريد راه عشقى فكر بد نامى مكن * شيخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت

وقت آن شيرين قلندر خوش كه در اطوار سير * ذكر تسبيح ملك در حلقه ز نار داشت

كه مى حرام ولى به ز مال اوقاف است * عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت

كه گناه دگرى بر تو نخواهد نوشت * من اگر نيكم اگر بد تو برو خود را باش

هر كسى آن درود عاقبت كار كه كشت * نااميدم مكن از سابقهء لطف ازل

تو چه دانى كه پس پرده كه خوبست و كه زشت