البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣١٣

طريقه ششم

طريقه ششم

طريقه ششم

در اشعار بيمعنى گفتن چيزهائيست كه مستلزم توهين يا تحقير ملائكه يا انبياء باشد :

در آسمان نه عجب گر بگفتهء حافظ * سرود زهره برقص آورد مسيحا را

ترا به خدا اين عرفان است يا كفر كه زهره در آسمان غزلسرائى كند و غزل حافظ بسرايد و از سرود او حضرت مسيح برقصد آن هم چه غزلى كه براى يكى از ارباب دولت گفته كه از آن جمله است

غرور حسن اجازت مگر نداد اى گل * كه پرسشى نكنى عندليب شيدا را

ندانم از چه سبب رنك آشنائى نيست * سهى قدان سيه چشم ماه سيما را

چو با حبيب نشينى و باده پيمائى * به ياد آر محبان باده پيما را

جز اينقدر نتوان گفت در جمال تو عيب * كه خال مهر و وفا نيست روى زيبا را

يار « 1 » ما چون گيرد آغاز سماع * قدسيان بر عرش دست افشان كنند

نه من از پردهء تقوى بدر افتادم و بس * پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت

نسبت معصيت بآدم ميدهد و همچنين گفته :

جائى كه برق عصيان بر آدم صفى زد * ما را چگونه زيبد دعوى بىگناهى

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت * ناخلف باشم اگر من بجوى نفروشم

هشدار ك گر وسوسهء نفس كنى گوش * آدم صفت از روضهء رضوان بدار آئى

فيض روح القدس ار باز مدد فرمايد * ديگران هم بكنند آنچه مسيحا ميكرد

در اينجا مقام مسيح را نيز براى خود اثبات مىكند با آنكه اين ادعا براى شخص يا براى نوع ، مخالف يا تشيع بلكه مخالف با اسلام است اگر بگوئى كه

( 1 ) براى شاه منصور پاشاه يحيى است