البدعة والتحرف يا آئين تصوف (فارسى) — الصفحة ٣٠٨

طريقه پنجم

جامى و گفتا كه عيب پوشيدن » .

زاهدا يمن مشو از بازى غيرت زينهار * كه ره از صومعه تا دير مغن اينهمه نيست

در خرقه از اين بيش منافق نتوان بود * بنياد از اين شيوهء رندانه نهاديم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش * اين داغ كه ما بر دل ديوانه نهاديم

زلف دلدار چون ز نار همى فرمايد * برو ايشيخ كه شد بر تن ما خرقه حرام

كردار اهل صومعه‌ام كرد مىپرست * اين دود بين كه نامه من شد سياه از او

ايضا در قصيده دوم گويد :

به خاك پاى صبوحى كنان كه تا من مست * ستاده بر در ميخانه‌ام بد ربانى

به هيچ زاهد ظاهرپرست نگذشتم * كه زير خرقه نه ز نار داشت پنهانى

مى خور كه شيخ و حافظ و مفتى و محتسب * چون نيك بنگرى همه تزوير ميكنند

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم * با كافران چه كارت گر بت نميپرستى

طريقه پنجم

طريقه پنجم

از اشعار بىمعنى توهين كردن بعلويات و سفلتات مباركه و مقدسات براى خاطر شاه يا وزير يا پير و پست شمردن آنها در مقابل اين ممدوحهاى خود حافظ :

غزل گفتى و در سفتى بيا و خوش بخوان حافظ * كه بر نظم تو افشاند فلك عقد ثريا را

پس از اگر آن ترك شيرازى بدست آرد دل ما را الخ . . .

درياى اخضر فلك و كشتى هلال * هستند غرق نعمت حاجى قوام ما

خسروا گوى فلك در خم چوگان تو باد